Alexandre Sotelino: «Podemos concordar máis ou menos, pero a sociedade sempre é educadora»

Seleccionado para o premio ao mellor profesor universtario, defende que é «inxusto» limitar o acceso á profesión docente por cuestións externas á motivación ou á capacidade


santiago / la voz

Cando recibiu o correo que lle anunciaba que fora seleccionado para o premio a mellor docente universitario, estivo a piques de borralo. O profesor de Pedagoxía da USC Alexandre Sotelino (Ourense, 1986) agradece sobre todo que o estudantado dedicara tempo a escollelo.

-Leva algo de vantaxe, porque de pedagoxía sabe moito. Hai algún truco para ser bo docente?

-No o teño, non sei. Gústame o que fago e vou con ganas a dar clase. Cando teño a primeira hora érgome con ganas de ir a clase, incluso os luns [sorrí]. Creo que non hai outro truco, simplemente que che guste o que fas, que os alumnos tamén o recibirán, supoño. Creo que tamén facilita o tema da idade. Son un rapaz novo que podo estar preto do que a eles lles interesa, das súas vivencias.

-Seguindo coa pedagoxía, é algo que semella que na docencia universitaria queda aparte, porque xa se supón a motivación dos alumnos.

-É certo que alguén que se mete nunha titulación, que xa é unha orientación profesional, ten que estar motivado, pero o profesorado tamén temos que buscar que a profesión os entusiasme igual que nos entusiasma a nós. Temos que buscar que os futuros profesionais sexan apaixonados do que van facer.

-Traballa en innovación educativa e fixo a tese sobre a aprendizaxe-servizo. Pero hai xa unha corrente que fala de que estamos chegando a unha especie de homeopatía educativa.

-Totalmente. Son moi crítico co tema de innovar por innovar. Eu utilizo o que creo que me vai ben na clase, hai cuestións que teñen que ser expositivas e non pasa absolutamente nada. Póñoche o caso dos youtubers educativos. É o mesmo facer unha clase expositiva presencial que unha clase expositiva on-line. É innovar por facelo por Youtube? É exactamente o mesmo, pero vende máis. Hai que ser innovador se che vale na túa aula. Ten que ser aplicable, non innovar porque si. Cada un ten que saber o que lle funciona e co que realmente aprenden os alumnos, que é para o que estamos.

-É parte do grupo Esculca, que traballa na pedagoxía da sociedade civil.

-Si, en educar para a participación e a implicación social. Estudamos metodoloxías como aprendizaxe-servizo, aprendizaxe colaborativa... Estudamos movementos sociais vinculados á inmigración e da diversidade cultural... E sobre familia e escola, sobre como conectar a escola coa comunidade. Son ámbitos de traballo sobre como vinculamos para que a sociedade sexa educadora realmente.

-Porque non o está sendo?

-A sociedade sempre é educadora. Podemos estar máis ou menos de acordo con como se educa, pero educadora é.

-Está tamén o debate sobre a importancia do docente, que modela as xeracións futuras...

-Sempre digo que os nenos xa son a sociedade de hoxe, xa son membros do grupo social e xa teñen o seu poder.

-Moi ben, pois que van dirixir a sociedade do futuro.

-Podémolo dicir así [sorrí].

-Hai que cambiar o sistema de acceso á profesión?

-O alumnado creo que cada vez ten máis claro o que supón ser mestre. Se o alumnado ten claro que tipo de mestre queren ser, a responsabilidade que supón e o difícil que é, creo que teremos moi bos mestres nas xeracións futuras e limitar o acceso por unha nota ou por algunha cuestión externa á motivación ou ás capacidades para min é inxusto. Hai mestres moi bos que non son os que mellores expedientes teñen. E ao revés, xente que ten moi bo expediente e non son bos mestres.

«Hai que ser innovador se che vale na túa aula, se é aplicable, non innovar porque si »

«Se o alumnado ten claro o que supón, creo que teremos moi bos mestres nas xeracións futuras»

«Combinamos compromiso social con aprendizaxe académica»

Alexandre Sotelino fixo a súa tese sobre a metodoloxía aprendizaxe-servizo, que xa se está implantando na USC.

-O que facemos é que o alumnado busque necesidades sociais afíns á súa titulación, é dicir, o que poden facer eles pola comunidade, e lle dean solución real a unha pequena necesidade ao mesmo tempo que aprenden a súa titulación. Cubrimos dous obxectivos: compromiso social e aprendizaxe en valores e responsabilidade, e por outra banda aprendizaxe académica pura e dura dos contidos da titulación.

-Non é o habitual.

-É un pouco innovadora aquí. Na USC xa levamos varias convocatorias de proxectos deste tipo en todas as áreas . Vemos que funciona, que o alumnado aprende máis, que lle ve sentido aos seus estudos e que ao final tamén cobra unha responsabilidade coa comunidade na que posiblemente vai traballar.

-Ao final é facer prácticas.

-Pero non son exactamente unhas prácticas porque é vinculado dentro dunha materia, é un ámbito moi específico. A aprendizaxe-servizo son como microproxectos moi dirixidos cunha finalidade e sempre temos que ter fincapé na aprendizaxe, é dicir, sabemos previamente o que van aprender e eles tamén van saber onde teñen que poñer o interese.

-Permite ver realmente a que se van dedicar.

-E realidades profesionais, porque hai titulacións, como sabes, que non teñen oportunidade de facer un rotatorio ao uso, como fan en Medicina, que van vendo diferentes especialidades da titulación. Coa aprendizaxe-servizo si que cubrimos esa posibilidade pero non só iso. Para min o máis importante é esa responsabilidade coa comunidade, ver como eu como profesional e como cidadán membro dunha comunidade podo achegar algo ou cubrir unha necesidade que non está cuberta.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
24 votos
Comentarios

Alexandre Sotelino: «Podemos concordar máis ou menos, pero a sociedade sempre é educadora»