Alejandro Valcárcel: «Temos boa materia prima para poder facer unha ambiciosa ópera completa»

Joel gómez SANTIAGO / LA VOZ

SANTIAGO CIUDAD

PACO RODRÍGUEZ

O profesor do Conservatorio Profesional de Música explica que fixeron «Rita», de Donizetti, con alumnado e docentes do centro

28 feb 2018 . Actualizado a las 05:00 h.

No Conservatorio Profesional de Música de Santiago existe expectación ante o que consideran un dos proxectos máis importantes da historia do centro: a estrea, na próxima semana, dunha versión da ópera Rita, alicerzada nunha obra de G. Donizetti, feita entre alumnado, exalumnado e docentes. A primeira actuación será o 5 de marzo, ás 20.30 horas, no auditorio do centro. E teñen confirmadas xa tres máis: o día 7, en Cambados; o 8, de novo en Compostela, na Igrexa da USC; e o 11 en Noia, avanza Alejandro Valcárcel, profesor de fagot, quen se responsabiliza da dirección musical: «Este é un proxecto que naceu o ano pasado e onde participa alumnado que xa finalizou os estudos. Son unha orquestra de 15 músicos, a quen se lles propuxo intervir nesta actividade; e como cantantes a soprano Anna Melikhova e o tenor Christian Losada, que xa finalizaron os estudos; e o barítono Pablo Nieves, que estuda canto».

Outra profesora con papel relevante é Luz Alonso, que se ocupa da dirección escénica; e tamén salienta a Alba Díaz, como pianista e repertorista. A obra, explica Valcárcel «no texto orixinal está centrada nunha pousada, onde acontece a acción; por iso foi fácil facer a adaptación para ser ambientada no Camiño de Santiago. Mudamos a pousada por un hostel, máis contemporáneo. Así tamén conseguimos xuntar músicos e cantantes, o que é outra diferenza coas óperas tradicionais», acrecenta.

Esta última mudanza responde en parte ás posibilidades de que dispoñen: «nós non contamos cun foso para a orquestra, e hai moitos auditorios que non o teñen. Por iso fusionamos esa idea e integramos os músicos no palco». Os arranxos deste profesor tamén conseguiron reducir os integrantes da orquestra: «A orquestración de Donizetti é unha sinfónica, e a miña intervención foi para poder traballar con menos intérpretes. Hai que pensar que os espazos en que nos moveremos non son moi grandes, e que a nosa idea foi sobre todo pedagóxica, máis que de gran concerto; de aí a adaptación», indica.