Juan David Díaz López: «San Lourenzo é o pazo descoñecido»

O historiador recolle no libro «El pazo de San Lourenzo de Trasouto» as orixes do monumento e os segredos que hai tralos seus muros


Juan David Díaz López (Lugo, 1982) saca o po ao pasado compostelá coa publicación de El pazo de San Lourenzo de Trasouto. De oratorio franciscano a retiro señorial, coeditada por Givery e o Consorcio de Santiago, a cal abre con este libro unha nova colección bibliográfica de divulgación sobre o patrimonio da cidade.

-¿Cal é o aspecto más descoñecido do pazo de San Lourenzo?

-En xeral, o de San Lourenzo é o pazo descoñecido de Compostela. Aínda que é un monumento orixinalmente franciscano que aparece recollido nas vellas guías, e mesmo se lle fai un relato de carácter lendario, á hora de desenvolver a miña investigación atopeime con que moita xente descoñecía o propio pazo e non sabía sequera onde estaba.

-No libro fai un percorrido polos seus ocupantes máis ilustres, como o emperador Carlos V ou a raíña Fabiola de Bélxica, ¿qué pegada tiveron no monumento?

-O paso de Carlos V está recollido nunha placa no zaguán do edificio e vai un pouco na liña co carácter recollido e ascético do lugar. É un lugar que orixinalmente se estableceu como eremitorio. Carlos V cando se dirixe a este pazo en 1520 vai buscando ese retiro, porque era un rei moi afeccionado aos mosteiros e á vida monacal, aínda que este non deixa de ser un feito puntual e anecdótico da historia do pazo. Ben é certo que, a partir de 1880, o edificio volveu a albergar a habitantes aristócratas. Unha delas foi a raíña Fabiola, que por cuestións familiares e a conexión que ten cos propietarios actuais do pazo acabou pasando alí tempadas estivais.

-Coa desamortización case se converte nunha ruína romántica...

-Así é. Entre 1835 e 1880 foron os anos escuros do monumento. Despois da exclaustración e de que se botaran fóra aos monxes franciscanos, pasa unha tempada en terra de ninguén. Durante un tempo foi cuartel militar de carabineiros e tamén serviu como parroquia do barrio. Dánselle diferente usos pero está practicamente abandonado e cheo de maleza, dando un aspecto moi pobre e moi ruinoso. Sen embargo é un momento no que se empeza a revalorizar o monumento, que aínda non era pazo, dende unha mirada romántica. Unha das escritoras que o fixo foi Rosalía de Castro, a quen lle gustaba ir a retirarse alí ata que se encheu de operarios e se fixo residencial.

-¿Cal foi a etapa máis complicada de documentar?

-A época medieval dos primeiros tempos do pazo, dende 1216 ata a chegada dos franciscanos a finais do século XIV. Foi unha época moi envolta en elementos lendarios, como a referencia ao arcebispo de Santiago, Pedro Muñiz, do que se di que se dedicaba á maxia negra. Dise del que viviu recluído neses muros por orde do papa a principios do século XIII, aínda que non é seguro que fora así. Probablemente pasara tempadas alí libremente, porque era un home ilustrado.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Santiago

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

Juan David Díaz López: «San Lourenzo é o pazo descoñecido»