La lección de vida de Ana Castro: «Disfrutade moito da vida e quedade coa familia e amigos»

Tras celebrar un pleno extraordinario para dar cuenta del fallecimiento de Ana Castro y, por tanto, su cese como concejala, el Concello de Padrón notificó a la Xunta Electoral Central dicho trámite y está pendiente de recibir el acta de la siguiente persona en la lista el PSOE, que podría tomar posesión en septiembre.

Casi un mes después del fallecimiento de la edila, su recuerdo y el dolor por su pérdida siguen muy presente en aquellos que la conocieron y trataron, sin contar, claro está, su familia, la de sangre y la política. Fuerte hasta el final, la concejala quiso dejar una lección de vida en una carta titulada En palabras de Ana. En el escrito, traslada un consejo y dos peticiones. El primero, «disfrutade moito da vida», que cualifica de «tan prezada e que, ás veces, sen darnos conta, non sabemos disfrutar como se merece». Y en cuanto a lo segundo, pide «quedade para tomar algo coa familia ou cos amigos; eu estarei aí brindando con vos», además de «coidade moito aos meus fillos, que son o que máis quero neste mundo».

Sus hijos, Paula, Noemí, Sabela y David, quieren expresar públicamente el agradecimiento a su madre «por todo o que fixestes e por todo o que, mesmo sen darte conta, deixastes en nós». Continúan señalando que «falar dunha nai é falar dunha presenza que deixa pegada, mesmo nos xestos máis pequenos. É lembrar unhas mans que coidan, unha voz que aconsella e unha mirada capaz de transmitir tranquilidade cando todo parece difícil». Añaden que «a nosa nai foi, e segue sendo, unha parte fundamental das nosas vidas. A súa historia está chea de esforzo, dedicación e momentos que foron construíndo non só o seu propio camiño, senón tamén o de quen tiñamos a sorte de compartir a vida con ela», apuntan los hijos.

Estos quieren destacar, además, que «como tantas nais, a nosa soubo estar presente nos momentos importantes, pero tamén naqueles que ninguén ve: nas preocupacións silenciosas, nas palabras de ánimo cando faltaban as forzas e neses pequenos detalles que, co paso do tempo, se converten nos recordos máis valiosos». Precisan, además, que «sabemos que estivo presente en moitos dos momentos máis importantes das nosas vidas, acompañándonos, coidándonos e compartindo connosco as nosas alegrías e tamén as nosas dificultades, pero tamén sabemos, con tristeza, que haberá outros momentos importantes nos que a súa ausencia se fará sentir profundamente».

Concluyen que «con todo o noso cariño, gratitude e admiración, sempre formarás parte da nosa historia e de todos os momentos que aínda están por vivir».

«Todo o que nos ensinou e todo o amor que nos dou permanecerán sempre con nós»

Los hijos de Ana Castro señalan que «botarémola de menos vendo medrar a David; nas graduacións de Sabela e Noemí; nos logros de Paula; nos cumpre anos e nas vodas de todos; no nacemento dos seus futuros netos e netas e noutros momentos especiais que aínda están por chegar, nos que nos gustaría poder mirar ao noso lado e vela alí, compartindo a nosa felicidade, sorrindo con orgullo e acompañándonos, como sempre fixo». No obstante, añaden que «sabemos que, dalgunha maneira, a nosa nai seguirá formando parte deses momentos porque todo o que nos ensinou, todo o amor que nos deu e todos os recordos que deixou permanecerán con nós para sempre».

Paula, Noemí, Sabela y David aseguran que «esta reportaxe é unha homenaxe a ela, pero tamén é unha maneira de dicirlle algo que ás veces non expresamos o suficiente: grazas. Grazas por coidar, por ensinar, por apoiar e por estar. Grazas por ser refuxio nos días difíciles e alegría nos días bos. Porque unha nai non se define unicamente polo que fai, senón por todo o que deixa no corazón dos seus fillos. E no noso, a nosa nai ocupa un lugar imposible de substituír».

Finalmente, los hijos de Ana Castro sostienen que «hoxe queremos dedicarlle estas palabras como un pequeno recoñecemento a unha gran muller. Unha muller coa súa propia historia, as súas loitas, os seus soños e a súa maneira única de entender a vida. Para nós, antes que nada, é a nosa nai. E iso xa a converte en alguén extraordinario».

---

---

---