Amancio Liñares Giraut: «Traballar no mundo do ensino é das cousas máis bonitas e dignas»

rosa martínez SANTIAGO / LA VOZ

NEGREIRA

Sandra Alonso

O tamén escritor e historiador vén de dicir adeus á docencia logo de 37 anos

14 sep 2021 . Actualizado a las 22:27 h.

«Mentres o río corra, os montes fagan sombra e no ceo haxa estrelas, debe durar a memoria do beneficio na mente do home agradecido». A frase é de Virxilio, pero veulle máis que ao fío ao profesor e escritor Amancio Liñares Giraut para dicir adeus, con sentido agradecemento, á docencia e aos compañeiros do instituto Xulián Magariños cos que pasou os últimos anos dun maxisterio que iniciaba en 1984 nese mesmo centro e que en cursos sucesivos o levarían a Ribeira, Noia, A Fonsagrada, Boiro e Santa Comba. Ata recalar de novo no 2008, e xa de xeito definitivo, no instituto da súa Negreira natal no que, dentro dese periplo profesional, tamén fixera escala para aprender no curso 89-90. Aprender si, na dobre acepción que ten o termo en galego. Porque igual que lle aprendeu aos seus alumnos, tamén o fixo el mesmo, di, nesa longa andaina docente á que puxo fin o pasado día 1.

Con 60 anos, Amancio Liñares dixo adeus ás aulas. Tiña ocasión de xubilarse xa, como tamén de prolongar a súa vida académica, pero entende que é o momento de deixar paso a quen tamén chama a esa porta: «Hai moito paro xuvenil». Discrepante cos argumentos «economicistas» de que hai que retrasar a idade de xubilación porque a esperanza de vida crece, mantén que «humanamente hai que darlle entrada ás novas xeracións». Iso si, agarda que estas e o sistema educativo saiban ver, máis aló da importancia tamén das novas tecnoloxías e do mundo dixital, que no ensino a comunicación directa, como a formación humanista, son esenciais. E a educación con excesiva burocracia resta frescura a esa comunicación, advirte.

Liñares vaise coa mágoa de que a pandemia truncase a docencia presencial e as saídas programadas cos alumnos nos dous últimos cursos, pero tamén coa satisfacción de terse dedicado ao que lle chamou de verdade: «Logo de tantos anos creo que non me equivoquei de profesión». E iso parece, porque «traballar no mundo do ensino -proclama- é unha das cousas máis bonitas e dignas que se pode facer, sempre que se teña vocación e se pense que se está formando a persoas para o presente e o futuro».