Samuel Mata: «Eventos como o cros solidario axudan a sobreporme á enfermidade e ter vida de rapaz»
SANTIAGO
El joven compostelano, de 22 años, es para muchos en Santiago el rostro de la distrofia muscular de Duchenne. Junto a su padre, Juan Manuel Mata, impulsa anualmente un evento deportivo y solidario que suma cada vez más apoyos. El 25 de abril el Monte do Gozo acogerá la sexta edición del Cros y Andaina "Unha tarde con Samuel"
12 abr 2026 . Actualizado a las 19:28 h.Pese a las limitaciones de la enfermedad de Duchenne, que debilita la musculatura, viéndose también afectados órganos vitales, el santiagués Samuel Mata, de 22 años, demostró desde niño que no está dispuesto a rendirse, empleando sus fuerzas y ánimo en cumplir sus sueños. «Eventos como o que impulsou o meu pai, o do Cros y Andaina Solidaria "Unha tarde con Samuel", para o que eu preparo o cartel, os dorsais, as medallas ou mesmo un vídeo de presentación, feito con intelixencia artificial, axudan a que me sobrepoña á enfermidade e a que sinta que teño a vida dun rapaz de 22 anos. Ese día, ao ver cada ano a tanta xente arroupándonme, quedo moi emocionado, motivado e alegre», encadena agradecido, aludiendo al evento solidario que se celebrará, en su sexta edición, el sábado 25 de abril en el Monte do Gozo. «Xa dende que Samuel era pequeno, e eu o levaba a carreiras en Santiago, primeiro a ombros e logo empurrando a súa cadeira de rodas, ata que xa puido ir coa eléctrica, era unha pasada ver á xente dicíndolle: "Venga Samu!"», destaca su padre, Juan Manuel Mata, un compostelano de 57 años que compatibiliza su estudio Juanma Eventos Fotográficos con su desvelo por ayudar a Samuel y visibilizar su enfermedad. «Moitos lémbranme en Santiago polas sucesivas recollidas de tapóns ou por ir a eventos deportivos», añade.
«A Samuel diagnosticáronlle a doenza cun ano e medio. Na gardería pasaba horas sen moverse. Ao comezo pensaron que podía ser un neno vago, pero un neurológo xa apuntou á enfermidade de Duchenne. Eran anos nos que non había tanta información... A nosa vida mudou», evoca Juan Manuel. «De neno eu caía moito, ás veces só con que un alumno me rozase. Aos 9 anos collín xa a cadeira de rodas. Mudei do colexio San Jorge ao de Vite, máis adaptado para persoas con discapacidade, e no que saía ben ao patio. Logo estudei no IES Xelmírez II», señala Samuel, sin ocultar el padre su orgullo. «O meu fillo é un gran estudante. Pese aos hándicaps, como o de non poder ir sempre a clase por esta mal, foi de sobresaliente. Os mestres do instituto poñíano de exemplo. Compañeiros chamábano por teléfono por se lles explicaba algún contido. Ver esa superación, emociona», resalta.
«Fixen no IES San Clemente un ciclo medio de FP de Informática e, no CIFP Compostela, outro de Preimpresión. Pese a que había materias manuais, e que para lograr o título era necesario facelas ti mesmo, e eu necesitaba axuda, os profesores fixeron todo o posible e titulei. Despois fixen un ciclo superior, pero aí xa non se puido...», lamenta, sin que los reveses le frenen. «Agora comezo en Bergondo un ciclo formativo nun centro para persoas con discapacidade. Nun futuro pensei noutro de deseño gráfico, a miña vocación, pero ao ser en Ferrol é complicado, a menos que a asociación Duchenne Parent Project España logre, como reclamou, que para a miña enfermidade, e ao igual que establece a lei ELA, tamén se garanta unha atención continuada 24 horas. Ao mellor así podería cursalo.... Esa medida facilitaríame vivir unha vida máis plena; eu só co coidador», anhela Samuel.
«Ata este ano non quedaba moito con amigos, tamén por vergoña ao necesitar axuda, mesmo para comer. E iso que con eles sempre foi todo moi ben... Agora si que fun varias veces ao cine. E, en dúas ocasións, coa miña irmá maior, asistín na Sala Capitol ao concerto de Recycled J, o meu músico preferido. Para min foi espectacular», subraya. «Non nego que hai moitos días nos que estou de baixón e me pregunto por que a min, pero logo, e grazas á axuda dos demais, vou superando barreiras, tamén arquitectónicas, e chego a metas que nin pensaba», comparte, poniendo el padre el foco en la importancia de contar con recursos —«Non hai palabras para que Samuel non teña fisioterapia gratis»—, y fondos. «Estúdase como frear o avance da doenza... O recadado no cros destinarase á asociación que investiga a distrofia muscular de Duchenne e Becker, outro mal», explica sobre un evento abierto a todas las edades. «Dinme que son valente por visibilizar a enfermidade, pero creo que é bo que moitos lle poñan rostro, e apoien. O ano pasado foron 600 persoas á proba. Outros tres enfermos galegos puideron vir.... Todo ilusiona», realza Samuel.
La sexta edición del Cros y Andaina Solidaria "Unha tarde con Samuel" tendrá lugar en el Monte do Gozo el sábado 25 de abril, entre las 17.00 y las 20.00 horas. Todo lo recaudado tanto a través de las inscripciones, como del merchandising, café solidario o aportaciones mediante un dorsal cero, se destinarán a la asociación Duchenne Parent Project España.
La actividad, cuenta con cinco modalidades, desde una andaina de 2,8 kilómetros y un cros absoluto de 5 hasta pruebas adaptadas a las categorías infantiles. Las inscripciones permanecerán abiertas ata el 22 de abril en la web de Carreiras Galegas, donde se pueden realizar también donaciones.