Brais Albor, el diseñador de Compostela que a sus 29 años ya ha trabajado para Versace

Patricia Calveiro Iglesias
Patricia Calveiro SANTIAGO / LA VOZ

SANTIAGO

ERIC ARNAL

Él empezó a coser de adolescente con una vieja máquina Singer que encontró por casa y se formó en la EASD Mestre Mateo, así como en Milán y Londres

14 nov 2023 . Actualizado a las 05:00 h.

Con 19 años, Brais Albor ya empezaba a despuntar en la moda. A esa edad es cuando ganó su primer concurso internacional de diseño, siendo alumno de la EASD Mestre Mateo. Y, con 29, sigue sorprendiendo con sus logros y puede presumir de haber trabajado para Versace. ¿Cómo llegó él a ocupar un puesto de diseñador de la línea masculina de día y de noche en esta exclusiva firma de alta costura italiana? «Creo que foi sorte. Teño unha amiga que di que nacín cunha flor no cu, pero hai que regala para que creza», responde este veinteañero de Villestro. Recuerda que comenzó a coser de adolescente, con una vieja máquina Singer que encontró por casa: «Era da primeira muller do meu avó e ninguén a sabía usar. Púxenme a limpala e a averiguar onde debía levar o aceite, o carrete de fío... daquela non había internet nin tutoriais, polo que tiven que romper a cabeza toda unha noite ata que a fixenb funcionar. A miña avoa tiña alzhéimer e, á mañá seguinte, xa a tiña lista para empezar a coser con ela, pensando que sería algo que lle gustaría facer».

Sus primeras creaciones fueron disfraces para el carnaval, y cuando entró en la escuela de arte y moda santiaguesa recibió sus primeros encargos, relata: «A miña amiga Tania López fiouse de min para facerlle o vestido de Fin de Ano. A día de hoxe avergónzome un pouco porque, aínda que lle sentaba ben, non tiña moita idea de confección». Tuvo la oportunidad, en el último curso, de pasar seis meses de Erasmus en Milán, allá por el 2015, compaginando sus estudios con unas prácticas en una sastrería teatral donde acabaría quedándose tres años. Ser patronista masculino en la Casa D'Arte di Fiore, cuenta, le permitió perfeccionar sus habilidades y experimentar con formas, volúmenes y textiles: «Facía traballos para o cine e teatro, adaptándome a todo tipo de siluetas. Lembro o dun señor que tiña 118 de peito, 118 de cintura e 118 de cadeira... este tipo de reto axúdache a entender mellor o corpo masculino, a corrixir errores para que as pezas senten ben e a facelas resaltar segundo quen as leve». Paralelamente, Brais continuó sus estudios en la Academia de Bellas Artes de Brera.

«Sempre quixen dedicarme á moda. Facía entrevistas para Prada e grandes empresas, pero pedían pasar por escolas de etiqueta, por así dicilo, así que deixei o traballo na Casa D'Arte di Fiore para facer un mestrado de deseño para home na Central Saint Martins de Londres, que acabei no 2022, e participei coa universidade no desfile na London Fashion Week», dice el santiagués, quien ese mismo año fue reconocido con el premio del certamen gallego Xuventude Crea. Otro impulso fundamental para su carrera fue conocer al estilista Marc Goehring, al que ya considera hoy un amigo. Y el pasado otoño firmaba un contrato con Versace, manteniendo una o dos veces al mes la reunión de equipo con la mismísima Donatella Versace, «que resultou ser unha persoa moi divertida», destaca este diseñador afincado actualmente en Milán, aunque en Galicia sigue manteniendo una cartera fija de clientes que acuden a él cada vez que regresa.

Enfocado en la moda masculina, dice que le motiva todo lo que «aínda queda por descubrir». Le interesa trabajar con cuerpos no normativos y tallas grandes, respondiendo a la realidad social y la diversidad corporal: «Non só existen rapazas da talla 34 e rapaces da 40 como os que ves nas pasarelas. E o traxe ten que verse bonito sexa o corpo grande ou pequeno. Eu ironizo ademáis moito co concepto da masculinidade tóxica, con esa idea do macho ibérico que temos no que home está moi encorsetado e non pode levar certas cores ou prendas. Gústame xogar con eses límites e rompelos, de forma bastante discreta pero divertida». 

Comenta entre risas que la primera vez que vio a Donatella se quedó petrificado: «Tiñamos as reunións de equipo na planta 9. Eu chamei o ascensor e, cando se abriron as portas, apareceu ela co seu chófer. Non ma esperaba nese momento e quedei conxelado, non fun capaz de subirme a ese ascensor». Recuerda con orgullo Brais un abrigo que diseñó y que pasó directamente al desfile. Y aunque sus prendas hayan llegado a las pasarelas internacionales explica que sigue cosiendo con gustos para los vecinos que siempre confiaron en su buena mano para la confección. Su madre siempre lo apoyó en este sueño y su padre, aclara, lo hizo cuando vio que empezaba a ganar dinero: «Hai 15 anos era unha cousa distinta e aínda non se lle vía posibilidade de futuro a esta profesión».