Cristina García: «Demostrei na Politécnica que non se che dá ningún favor por ser muller»

«Son máis da parte de crear cousas, e en España somos de montalas», segundo advirte


santiago / la voz

É un torrente falando, como se non puidese perder un minuto. O certo é que aproveitou ben o tempo cando apenas ten 25 anos. Cristina García Albela (Vedra, 1995) estudou de meniña nunha escola unitaria e hoxe é enxeñeira mecánica superior, logo de facer o grao correspondente na Universidade Politécnica de Madrid e o máster en Barcelona e Nantes. «De adolescente xa sabía que quería estudar unha enxeñaría, pero non sabía cal delas ía escoller. Finalmente, motivada polo moito que me gustaba a Moto GP e a Fórmula 1, decidinme pola enxeñaría mecánica», segundo conta.

Cando se graduou en Madrid só eran catro mulleres e durante a carreira tivo que escoitar comentarios impropios. «Estudei nun mundo de chicos, en clases de 50-60 onde sobraban dedos dunha man para contarnos a nós. Botaba en falta compañeiras, porque, queiras ou non, pensamos de forma distinta. Cos profesores tiven sorte, porque sacaba boas notas e foime ben. Pero tiven que escoitar cousas como que me poñían boa nota por ser muller, e iso dalgún compañeiro». Así e todo, García Albela non semella arredarse: «Todo o que fixen foi por méritos propios. Demostrei que non se che dá ningún favor por ser muller». Con estes vimbios e créditos, viviu posteriormente nun ambiente internacional, sendo practicamente a única muller europea, rodeada sobre todo de persoas de orixe asiática.

Hai un par de meses quedou «ás portas» de entrar, como enxeñeira júnior, na sección de Fórmula 1 de Mercedes; aínda que antes estivo nunha firma española, Drivex, que contaba con equipo na F4. «Estaba rodeada de mecánicos cuarentóns e algúns dubidaban de que fose enxeñeira. O meu xefe xa me advertira de que era un mundo de homes machistas, pero a min facíame moita ilusión e creo que me souben adaptar. Tes que ser lista e velas vir», segundo argumenta a profesional que adora o mundo da automoción.

Respaldo familiar

Cristina pasa na casa familiar as vacacións, pero axiña iniciará a súa vida laboral en Holanda, onde xa pasou os primeiros meses da pandemia completando a súa formación. «Unha empresa de alta tecnoloxía, Mecal (Eindhoven), fíxome un contrato dun ano ampliable en moi boas condicións. Traballarei como analista na computación dinámica de fluídos; en definitiva, solucionar problemas co ordenador», tal como explica. O seu soño é dirixir un departamento ou unha empresa: «Gustaríame liderar un equipo de xente que confíe en min. Encántame mandar», recoñece sen rubor. Por outra parte, manifesta que lle gustaría contribuír coa súa experiencia a que as nenas pensen que este mundo da enxeñaría «tamén é para elas». Igualmente opina que os grupos mixtos achegan máis cousas: «Se encaixamos ben, sae mellor».

Cristina ten moi claro o respaldo familiar do que gozou, tanto á hora de estudar como económico. «Estudar fóra non é barato. Estamos moi mal acostumados aos prezos de aquí. Para a xente do rural é especialmente caro, así que nunca agradecerei bastante a meus pais a súa axuda». Aínda que lle gustaría regresar, a xove enxeñeira vese traballando no estranxeiro por moitas razóns: «Eu son máis da parte de crear as cousas, e en España somos de montalas. Gústame estar na cociña. Ademais, non estou disposta a gañar aquí 1.500 euros, porque me formei para ter outras condicións salariais».

A título persoal, confesa que desexa ser nai co tempo, mais rapidamente engade que ela non vai ser unha nai convencional. De momento, Cristina volve a Holanda «con ganas» de facer unha vida normal. Canadá, país polo que suspira, terá que esperar.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Santiago

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Comentarios

Cristina García: «Demostrei na Politécnica que non se che dá ningún favor por ser muller»