Jorge Mira: «O meu bautismo televisivo foi con María Teresa Campos, alá polo 98»

Elisa Álvarez González
Elisa Álvarez SANTIAGO / LA VOZ

SANTIAGO

XOAN A. SOLER

O responsable do programa ConCiencia é un activo deportista e fai bailes de salón

13 ene 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

 É un home do renacemento no século XXI. Catedrático de electromagnetismo, organizador do programa ConCiencia, nadador, xadrecista, divulgador científico ou membro da Real Academia Galega. Todo para un rapaz de Baio (Zas, 1968), que xa apuntaba modos de neno. Aínda que por problemas de saúde aos seis anos case non foi a escola, a Jorge Mira Pérez pasárono de curso porque lía desde os tres. Un ano máis tarde, en segundo de EXB, un día a mestra acompañouno a casa. «Daquela se ían contigo era porque queimaras a escola, pero cando chegamos, a mestra díxolle á miña nai que estaba un pouco asombrada, que tiña capacidades que nunca vira».

A súa nai, lonxe de perder a calma por ter un fillo tan brillante, díxolle: ‘pídeme o que queiras, pero será a última vez’. E Jorge, daquela un cativo, pensou que o mellor que lle podía pedir era, «que me levase na carreta á horta». Alumno do colexio Labarta Pose, agora este profesor de Física é precisamente portavoz da plataforma que reivindica o Día das Letras Galegas para o escritor galego que leva o nome do centro. Foi bo alumno e gustábanlle todas as materias. Tanto, que recorda con «dor» elixir ciencias, porque deixaba atrás latín e literatura.

Tamén ao chegar á carreira dubidou, sobre todo entre Matemáticas e Física. Optou pola última, e a súa promoción estreou o actual edificio, no 86, cun físico tamén como reitor, Carlos Pajares. «Daquela había uns cantos líderes, empezaba o grupo de Pajares, Gómez Reino en óptica, estaba chegando José Rivas, Paz Andrade...». Era o baby boom dentro e fóra da universidade. Dentro, cos alumnos tirados polo chan nas primeiras clases. Fóra, co Ensanche compostelán fervendo de mozos nas rúas. Mira comezou vivindo nun piso con outros compañeiros de Baio. Saía os xoves en Santiago e os domingos alá, «marchaba os venres e viña os luns no transporte Finisterre».