Mercedes Pintos: «A Catedral sempre foi a miña casa e dáme mágoa non poder atravesala»

Susana Luaña Louzao
susana luaña SANTIAGO / LA VOZ

SANTIAGO

PACO RODRÍGUEZ

Avogada, historiadora e estudosa da arte de Santiago, advirte dos excesos do Camiño: «A cidade xa non importa, non é máis que a meta»

23 dic 2019 . Actualizado a las 08:05 h.

Un remuíño de verba, labia e sabedoría sen pelos na lingua. Poderíase pensar que é a idade, que lle dá a venia para dicir o que pensa, pero en realidade, Mercedes Pintos sempre foi así. Pode que desde o primeiro día, desde que Antón Fraguas, García-Sabell e Borobó cearon no restaurante da súa avoa no Franco con Walter Starkie e a ela doulle por nacer e ao hispanista irlandés por apadriñala, de aí que leve de segundo nome o de Gualteria. «Para min é un orgullo», confesa. E non só pola figura do padriño, senón porque grazas a el mantivo de por vida unha estreita amizade con Filgueira Valverde. «Se algo boto de menos son as felicitacións de Nadal de Filgueira; sempre era a primeira que chegaba, sempre personalizada».

Mercedes rompeu tantas barreiras e enarborou tantas causas que iso, inevitablemente, marcoulle carácter. Estudou Dereito e foi pioneira na defensa das mulleres maltratadas. «Daquela non se falaba de vítimas de xénero, daquela o que había era malos tratos. Estamos a falar dos 80, e todo rebentou cando unha muller morreu queimada viva. A partir de aí empezouse a falar do tema, pero eu xa era feminista antes, e sigo militando no feminismo aínda que ás veces pense que se está a esaxerar nalgunhas cousas. Prefiro iso ao desas rapazas que din que non saen pola noite porque os seus mozos non lles deixan».

Por iso Mercedes Pintos atópase ben na praza 8 de marzo. «Porque, por desgraza, de aquí tocou saír moitas veces e tocará saír moitas máis». Pero non é a única razón de que a escolla como recuncho. Fíxoo tamén porque ela, aínda que nacera no Franco, criouse na rúa de San Pedro e viviu nas Casas Reais, ata onde camiñaba todos os días desde o instituto Rosalía de Castro. «Cruzaba pola Catedral, parábame e miraba, cada día descubrindo algo novo. Quedaría alí toda a tarde! E que agora un garda de seguridade non me deixe pasar... A Catedral sempre foi a miña casa e dáme mágoa non poder atravesala como daquela».