Xosé M. Reboiras: «Se a xente pedise con insistencia as misas en galego, mellor nos iría»

Ten a esperanza de que a mocidade tome conciencia da importancia da lingua


Santiago / La Voz

Leva o galego no peito e na alma. Xosé Francisco Martínez Reboiras (Dodro, 1941) recibiu o venres unha homenaxe da asociación Escolas Católicas, que lle recoñece o labor de fomento da lingua na súa etapa de secretario desta asociación (2008-16) que agrupa a uns cento vinte colexios en Galicia. En colaboración coa editorial Santillana, Escolas Católicas crea o premio Irmán Reboiras para distinguir as iniciativas singulares a prol do uso do galego.

-Bautizar o premio co nome de un é moito máis que recibilo?

-Efectivamente, bautizar o premio co nome é recoñecer nesa persoa méritos na súa defensa e difusión da lingua galega. Recibilo ten tamén o seu mérito, dado que supón un traballo de reflexión e busca de iniciativas que se poidan levar á práctica e que sexan eficaces para promover e difundir o uso da lingua galega.

-Que accións desenvolveu a favor do galego sendo secretario de Escolas Católicas?

-Neses oito anos que exercín de Secretario Autonómico de Escolas Católicas continuei o labor xa iniciado anteriormente, potenciando os equipos de normalización lingüística, a xornada de normalización e a festa da lingua. Como novidade establecín para os colexios as celebracións do Día da Paz, o Domund, o Mes de María, procurando que se realizasen en galego. Tamén o envío de pezas de teatro para nenos e mozos con motivo do Nadal e o certame de panxoliñas, onde participan coros colexiais de toda Galicia, con cantos de Nadal en galego. Aumentei a documentación que semanalmente se envía, e sigo enviando, aos delegados de pastoral dos nosos centros para animar o seu labor, coas lecturas do domingo, comentario das lecturas...

-Os estudosos din que o emprego do galego vai a menos, sobre todo entre a mocidade. Como ve vostede o panorama?

-Non son moi optimista, pero teño esperanza de que a mocidade tome conciencia da importancia da lingua como elemento fundamental da cultura dun pobo. Din, e creo, que a lingua é o sangue do espírito.

-Como seduce ou seducía aos alumnos para que o falasen?

-Actualmente non dou clase, estou xubilado, pero a miña lingua en todo momento e con todas as persoas coas que me relaciono é o galego. Cando daba clase, facendo o galego atractivo, con poesías, cantos, refráns, e fomentando a oralidade.

-E as misas en galego tamén van a menos?

-É posible. Pero eu animo todos os domingos dúas misas en galego. Temos que botarnos as culpas. Somos moi pasivos, «ao que nos boten». Se a xente pedise con insistencia aos sacerdotes que dixesen a misa en galego, mellor nos iría. Eu a todas as misas que asisto, funerais inclusive, sempre intento meter, cando menos, os cantos en galego.

-En que cambiou o método de ensino-aprendizaxe? Como debe ser o profesor deste tempo?

-Dialogante, pero esixente, achegado ao alumno, pero facéndose respectar. O profesor non é un alumno máis, aínda que dos alumnos se pode aprender moito. Que o alumno saiba que o profesor está sempre achegado e dispoñible para axudalo.

-A música é a súa paixón?

-Miña nai cantaba. Algo dela aprendín, pois desde o seminario sempre formei parte dos coros e desde que comecei o labor docente sempre participei nos concursos de Santa Cecía e Festivais do Sar. De profesor adoitaba comezar a reflexión da mañá cun canto. Fundei o coro de Santa María do Camiño e San Bieito, e cantamos as primeiras misas da Radio galega. Tamén puxen en marcha o Coro de San Xulián de Laíño, na miña parroquia da aldea, e participei con el nas misas da TVG. Aínda hoxe animo o canto nas misa dominical de San Bieito, ademais de formar parte da Coral La Salle.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Santiago

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

Xosé M. Reboiras: «Se a xente pedise con insistencia as misas en galego, mellor nos iría»