Sabela Arán: «O meu primeiro papel protagonista foi nunha curta do instituto Rosalía»

Patricia Calveiro Iglesias
p. Calveiro SANTIAGO / LA VOZ

SANTIAGO

LUCÍA JUNQUERA

A actriz criouse no Ensanche, e a moito orgullo, nun fogar de cinéfilos e melómanos

03 sep 2018 . Actualizado a las 05:00 h.

Aos seus 30 anos, participou en máis de media ducia de series de televisión (dúas delas de ámbito nacional), leva xa catro películas, un premio Mestre Mateo como mellor actriz protagonista e unha decena de curtas. E, sen embargo, nas distancias curtas Sabela Arán descóbrese como unha persoa extremadamente próxima, nada altiva e prediga o don da puntualidade, algo non moi estendido nunha profesión na que un nunca sabe cando vai acabar a rodaxe. Leva colgado do pescozo un medallón que foi da súa avoa, Leonor, coa inicial dunha muller «con moitísimo carácter, que foi comadroa e unha grandísima profesional», conta. Dela herdou, entre outros trazos, o xenio e o seu saber estar.

Filla dunha profesora e dun xinecólogo, a pequena de catro irmáns -e a única muller- escolleu nacer un 25 de decembro, hai 30 anos. Criouse no Ensanche, e a moito orgullo, no seo dunha familia liberal, que sempre apostou pola ensinanza pública, e pelexou no colexio Pío XII contra unhas matemáticas que se lle atravesaban de pequena. Era xa daquela unha nena responsable nos estudos, que destacaba polo seu lado creativo, leal, familiar e aberta.

«Dende pequena empapeime da tuna (tiña tres representantes na casa), do ambiente dos viños do Franco, do cine... porque os meus pais eran moi cinéfilos e melómanos», sinala Sabela. E, aínda que a música tamén foi un dos seus piares (deu solfeo, canto e clases de guitarra), o becho da interpretación foi ganándolle terreo á longa lista de actividades que nalgún momento probou. Tería uns 5 ou 6 anos cando aspiraba a «canta-baila-actriz» e organizaba teatriños na casa: «Poñía as bandas sonoras de Disney e facía o show coas amigas. Invitabamos a todos os pais e sentabámolos no sofá a ver o espectáculo. E iamos disfrazadas e co playback ben estudado, que iso non era unha trapallada calquera», di entre risas.