Pesadelo na realidade


Xa era hora de marchar da casa da miña nai e volver á do meu pai. Odiaba ir á súa casa. Collín a miña mochila, despedinme da miña nai e fun cara ao meu destino. Ao entrar só atopei a noiva do meu pai sentada no sofá.

-Ola, Van -díxome. Ela caíame ben.

-Ola, Diana.

Fun deixar as miñas cousas á habitación de invitados. Volvín ao salón e sentei a carón de Diana no sofá. Collín o mando da televisión e acendina.

-Como estás? -pregunteille.

Miroume. Eu xa ben sabía como estaba. Tamén a mirei. Nos seus grandes e verdes ollos vin dor e a súa pálida pel estaba chea de contusións e mancaduras. Ela non estaba ben, e eu sabíao. Sabíao moi ben. Abraceina, e ela tamén me abrazou. Sobresalteime ao escoitar unha porta abríndose. El xa chegara.

María Aguiar González, estudante, 14 anos, Vigo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Pesadelo na realidade