O mouro de Mourente


Había tempo que non viña por aquí: parroquia da Nosa Señora, miradoiro do mundo dende as alturas de Pontevedra, camiño de Cotovade e a Terra de Montes. No seu cemiterio están agora os meus pais, e parte dos meus avós. Os outros están en San Mauro. Dende o adro da igrexa e a pequena alameda das festas contémplase a ría, moi principalmente a illa de Tambo, que cantou Góngora nunha das súas Soledades, e a punta de Campelo, e a hallada de Raxó... Di o vello cantar: «ai, Sálvora, ai, San Vicente. As mellores mozas hainas en Mourente». Ten razón a vogada. Os barcos entraban na ría pola punta de San Vicente e a boca de Sálvora, e nada máis entrar, avanzando cara a Boa Vila, orientábanse na altura polo campanario de Mourente. Buscaban as marcas, dicían.

A igrexa é unha factoría relativamente humilde do século XVIII. Barroco popular, cun algo de neoclásico. De nenos parecíanos enorme. Son as cousas da memoria. Daquela, na baranda do campanario medraba un cupreso. Un cupreso pequeno, pero fermoso, que prendera entre as xuntas da cantería. Era de ver a presenza da arboriña a medrar, arrimada á música das campás, coma unha moza agardando polo namorado.

O mouro está dentro da igrexa. Antonio Blanco Freijeiro recolleu a lenda nun capitulo do libro Pontevedra, boa vila (1947), con debuxos de Agustín Portela. Chamouno Safguán, fillo de Omar, e eu recuperei a historia nunha das miñas novelas: Cabalo de Ouros. Conta a tradición que o tal Safguán, tamén chamado Omar Safaín, entrou por estas terras en tempos moi antigos e aquí botou raíces, afíxose ao lugar, e mais namorou dunha linda moza, que o correspondía. Pero as envexas e os ciumes son unha enfermidade cativa. Falas atravesadas, intereses ruíns, calumnias miserables volvéronse contra o mozo, galán cumprido, e tanto mal sementaron que a xente deu en levantarse contra el, buscaron artes malignas e un meigallo acabou por tronzalo. Botárono abaixo, igual que fixeron logo co cupreso. No seu caso arredárono da namorada e convertérono nun vulto de pedra, perpiaño do país que dende entón terma do púlpito na nave principal.

Se entrades na igrexa, veredes a figura do sarraceno, coas galas propias da época, sostendo a cátedra das predicacións. E di a tradición que, por máis que a figura sexa de pedra, o mozo non está morto, que o corazón segue a lle latexar dentro da caixa, agardando que algún día entre pola porta a linda namorada para devolvelo á vida, que será un xeito de facer xustiza. Van moitos anos dende entón, certamente. Pero os milagres existen.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
9 votos
Comentarios

O mouro de Mourente