Disque nos meses que levamos de pandemia, sobre todo nas semanas de confinamento domiciliario, aumentou entre a poboación a lectura de libros. Demanda nas bibliotecas e demanda nas librarías, á que deberiamos engadir os libros que levaban tempo agardando nos estantiños da casa e que xa era hora de que nos acordásemos deles. Eu non estou tan seguro desas cifras, que ás veces ou son produto dos bos desexos máis ca da realidade. Pero están ai.

Nalgún momento, nestes meses de infortunio, falei da importancia da lectura como actividade para compaña e consolo das xentes: vía de escape e, ao mesmo tempo, de resistencia para afrontar tan duras circunstancias. Dentro de cada libro hai un universo e o acto da lectura, que é un acto da vontade individual, propón unha viaxe cara eses universos que nos falan, e que seguen leais a nós mesmo por riba do tempo.

O pasado xoves a Confederación Española de Gremios e Asociacións de Libreiros (CEGAL) celebrou o día das librerías, esa rede capital da cultura que se espalla polas grandes, medianas e pequenas poboacións, e que en Galicia ten unha especial importancia polo que significa poder chegar a núcleos de habitantes tan diversos e dispersos.

Este xornal fíxome hai anos o grande honor de concederme o Premio de Xornalismo Fernández-Latorre por un artigo dedicado aos libreiros. Contaba eu a historia dunha libraría de chambo, a carón das ruínas de San Domingos, en Pontevedra, onde cambiabamos as noveliñas populares de policías e vaqueiros: Marcial Lafuente Estefanía, Keith Luger, Silver Kane, os nosos clásicos da adolescencia antes da chegada da televisión. Decatouse o libreiro da miña afección, que me levaba a curiosear tamén noutras ofertas que se exhibían no escaparate, levoume a un lado e díxome: «Toma, le isto». Era a Sonata de Outono de Ramón María del Valle-Inclán, nunha edición de Austral. Foi un abraio semellante ao que se produciría anos despois co Merlín e familia de Álvaro Cunqueiro, que puxo nas miñas mans o profesor Ricardo Carballo Calero na universidade. Cambioume a vida.

Non lembro o nome daquel libreiro pontevedrés. Pero ben que o teño na memoria e no capítulo de agradecementos. Hoxe seguramente sería unha libreira, que son as que maioritariamente gobernan estes establecementos. Poderiamos facer unha longa listaxe das moitas que manteñen viva a profesión nestes tempos: o amor aos libros, con esixencia crítica, aconsellando, apostando ás veces por títulos e autores que non están no sarao da industria, mais que teñen moito que dicir. Son coma os médicos de cabeceira (eles e elas), que coñecen ben os seus pacientes. O meu amigo Manuel Bragado gusta de dicir que o libro é o pan da cultura. Moletes, barras, tortas, bolas… Oferta variada. E eles, os libreiros e as libreiras, tamén os editores e as editoras, os nosos panadeiros.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
11 votos
Comentarios

Pan para a cultura