Memoria de outono


Veñen os días tristes, cos defuntiños nas campas e a auga a correr polos cristais. Como era o mundo da nosa infancia, antes da televisión? Poñiámonos nos vidros diante das pingas da choiva a esvarar polos cristais, a ver cal delas chegaba antes abaixo, ás veces fundíndose unhas coas outras, e nós a pasar o dedo para desvialas. Na porta do cemiterio de San Mauro, en Pontevedra, armábanse os postos de flores. Crisantemos principalmente. Na cultura oriental os crisantemos son as flores dos namorados. Entre nós son as flores dos defuntos, que tamén é unha maneira de expresar o amor. Nos paseos da alameda os varredores do concello amoreaban as follas secas coas súas grandes vasoiras de xesta, e nós, os rapaces, xogabamos despois a levantalas.

Seica o outono é a estación da melancolía, que algúns definen como o pracer estético da depresión e a tristeza. Non son eu moito destas cousas. Mellor o tempo das bólas: a xogar ao guá e ao currillo. Un pataco para as de barro, unha chica para as de madeira, que eran as máis cativas. Logo estaban as de cristal, que viñan nas gasosas de Feijoo e de Demetrio, e as de cristalina, que mercabamos na de Pirelo, ás grandes diciámoslles balóns; e as bólas de aceiro, e as de china, que seica eran coas que mellor facías puntería. Tempo das bólas e tempo dos trompos, pinochas, pandotes e buxainas. «Polo San Martiño, trompos ao camiño», anunciaban os vellos. E na casa da avoa Hermelinda abillaban o viño. Viño novo e castañas cocidas, con folliñas de anís ou fiúncho.

A memoria é unha sucesión de estampas, canto mais vellas máis luminosas. Entre a choiva destes días e a luz que vai esmorecendo de vagariño, avívanse as lembranzas. O señor Manuel sacaba o carro das castañas asadas, que aquí é unha máquina de tren, coa súa caldeira de brasas e os seus caixonciños para calcular o punto. Media peseta o cartucho. En Madrid e polo mundo adiante seica as castañeiras fan o labor en grellas abertas. Non sei ben de onde procede esta tradición ferroviaria nosa polas castañas asadas. Se cadra algún lector saberá dicírnolo.

Tempo para o viño novo e os contos a carón do lume, coas primeiras estadeas polos camiños. Tamén para as historias do señor Xosé, o augardenteiro, que viña polas casas coa súa alquitara ou estiladeira a traballar o bagazo. Ramón Otero Pedrayo dedicou a este tempo de outono un dos seus máis fermosos libros de relatos: Entre a vendima á castañeira (1957): unha regalía para estes días de recollemento,

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos
Comentarios

Memoria de outono