Un ensaio maxistral

Xesús Alonso Montero
Xesús Alonso Montero BEATUS QUI LEGIT

PONTEVEDRA CIUDAD

30 abr 2018 . Actualizado a las 05:00 h.

A María Victoria Moreno os oncólogos diagnosticáronlle cancro de mama en 1997, cando cumpría 58 anos, tiña novas expectativas vitais e estaba no cumio da súa brillante e orixinal carreira literaria. Desde esa data ao 22 de novembro do ano 2005, día do seu pasamento, o cancro vai ser a preocupación esencial e a ocupación central da súa vida. A esa dura experiencia de varios anos debe a literatura galega un dos seus máis orixinais e conmovedores ensaios: o libro Diario da luz e a sombra.

Finalizado no mes de xullo do 2004, publicouno Xerais en outubro dese ano, con prólogo de Manuel Bragado, e presentouno a autora, en Pontevedra, o 13 de decembro, data na que, horas antes, os doutores lle comunicaran que o cancro, que parecía superado, producira metástase no fígado. Contan os asistentes que María Victoria presentou o libro «serena e risoña», que así era aquel extraordinario ser humano, sempre atenta a non desacougar a ninguén e, menos, ás xentes que quería, que eran moitas. Precisamente no Diario confesa: «… adiquei a miña vida ó coidado dos demais».

Fiel a esa teoría e a esa praxe escribiu o Diario na perspectiva, tamén, de que con el podía axudar a outras enfermas. Neste Diario, onde non se ocultan as durezas e os momentos terribles, non escasean as incursións na biografía anterior da autora e no seu pensamento de sempre. Aquí e alí hai referencias afervoadas a García Lorca ou Miguel Hernández, tan presentes nas súas clases, nos seus escritos e nas súas conferencias.