«Nunca teño plans previos e cando os fago nunca os respeto»

A premio nacional de literatura infantil e xuvenil presenta o libro emblema do salón pontevedrés, do mellor de España


Ledicia Costas (Vigo, 1979) asegura, mentres presenta o libro de referencia do Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra, As peripecias de Extravaganzza Pérez, ue o evento é a envexa de moitos outros de toda España.

-¿Quen é Extravaganzza Pérez e como nace?

-O Concello de Pontevedra e o Salón do Libro Infantil e Xuvenil, propuxéronme escribir un libro exclusivo para o salón. A única premisa que tiña como punto de partida é que fose un libro que xirase arredor dos animais, xa que este ano o lema do salón é Canta bichería. A partir de aí empecei a traballar e construín esta historia, que está protagonizada por unha nena que ten unha minusvalía: un problema moi grave de visión. De feito, nace coas lentes postas, porque o seu corpo é moi sabio, para compensar un pouco ese problema. É unha historia, sobre todo, de superación, dunha nena valente que, ademais dos obstáculos que se lle presentan, porque ten que emprender unha viaxe, supérase a si mesma, e eu creo que eso é o máis valioso.

-Di que ás veces lle gustaría ser Extravaganza...

-Si, emocionábame tanto coa historia, e tanto me entusiasmaba esa personaxe, que ás veces tiña a impresión de que eu mesma quería ser unha Extravaganzza, unha nena valente e capaz de romper barreiras, moi atrevida, afouta. Empaticei moito con Extravaganzza.

-¿Como se lle ocorreu?

-O meu proceso creativo é un pouco particular. Eu o único que tiña na cabeza é que quería que houbese un medio de transporte singular, especial, distinto, e que estivese gobernado por unha familia de flamengos, e que a protagonista fose unha nena e que emprendese unha viaxe. E partir de aí xurdiu unha historia que se foi creando a si mesma a medida que eu estaba escribindo diante do ordenador. Nunca teño plans previos, e cando intento telos nunca os respecto, co cal xa paso de plans e vou directamente á acción , e esta transcorreu diante do ordenador.

-¿Ten algo en común Vila Soño con Pontevedra?

-Hai un lugar que sae, que é a Illa das Esculturas, que aí si que hai un vínculo directo con Pontevedra, unha illa dunhas esculturas que está dentro do libro. Vila Soño é un lugar ficticio, podería ser calquera vila así un pouco peculiar que haxa en Galicia. Obviamente, a historia está ambientada en Galicia, pero é un lugar inventado, pertence totalmente ao mundo da ficción.

-¿Ten algo que envexar o Salón do libro de Pontevedra a outros que visitara?

-Eu creo que é do revés, que outros salóns que hai por aí seguro que envexan o Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra. O que pasa é que, ás veces, a cultura galega e Galicia como pobo, somos un pouco queixóns. Sempre nos estamos laiando e ás veces nos cremos que somos menos cos demais, e non somos conscientes do ben que se fan aquí as cousas. E, en concreto, o salón é un salón para estarmos orgullosas e orgullosos, de verdade que si; é un referente, sempre está á última na modernidade, pensando no futuro, nas novas propostas, atentas a que se está a facer noutras partes do mundo, e fan un traballo brillante.

-¿Cambia moito a vida despois de gañar o Premio Nacional de Literatura Infantil?

-Si cambia... un 200 %, para ben. Ábrense portas coas que non contabas.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«Nunca teño plans previos e cando os fago nunca os respeto»