Una muestra exhibe la máquina de escribir como herramienta de sometimiento sobre la mujer
PONTEVEDRA
La exposición puede visitarse en el Museo Massó de Bueu
10 mar 2026 . Actualizado a las 10:19 h.¿Puede ser algo tan aparentemente inocuo e inofensivo como una máquina de escribir transformarse en un instrumento de sometimiento sobre la mujer? La respuesta es que sí. Así se recoge en la exhibición que, enmarcada en la conmemoración del 8M, Día Internacional da Muller, realiza el Museo Massó de Bueu bajo el título Un obxecto, unha historia invisible. A máquina de escribir.
La iniciativa gira en torno a una máquina de escribir de la serie Continental que fue fabricada en Alemania por la empresa WandererWerke en torno a 1929 y que procede de las oficinas de la antigua fábrica de conservas Massó Hermanos ubicada en esta localidad pontevedresa. Lo cierto es que la invención de esta herramienta se remonta a varias décadas atrás, ya que los primeros modelos datan de mediados del siglo XIX surgiendo casi a la par que la máquina de coser.
«Mentres esta simplemente facilitaba o traballo das mulleres, a máquina de escribir abriulles novas oportunidades». Y es que, por aquel entonces, la oficina era un ámbito laboral masculino, añade el folleto dedicado a esta muestra, de tal modo que «este novo utensilio non tivo éxito».
«Os homes non querían escribir a máquina», por lo que «o éxito chegaría cando a casa Remington tivo a idea de promocionar a máquina de escribir entre a poboación feminina». Fue entonces cuando las mujeres vieron en esta herramienta «unha oportunidade e en poucos anos a situación inverteuse: as oficinas das empresas e a administración enchéronse de mecanógrafas e secretarias cuxa habilidade natural facíaas moito máis produtivas que os homes».
En el caso concreto de España, «a incorporación masiva chega na década de 1940 e na década de 1960 é unha das profesións máis populares. As mulleres de clase media puideron acceder a un posto de traballo cualificado que lles proporcionaba independencia económica e un recoñecemento que non tiñan na fábrica nin no ámbito doméstico».
Por su parte, y según refieren desde el Museo Massó, los hombres se adaptaron a este nuevo status quo rápidamente «por conveniencia: por ser mulleres tratábase de man de obra barata, as mecanógrafas e secretarias non tiñan posibilidade de promocionar, pero o feito de que agora elas ocupasen eses postos si facilitaba a promoción dos homes. Doutra banda, xerábase unha xerarquía laboral na que o home mantiña a súa posición de poder e garantía o sometemento absoluto da muller á súa autoridade e aos seus desexos», concluyen al respecto.