Miriam Ferradáns, Patricia Hermida e Cláudia Morán, finalistas do Fernández del Riego

Alfredo López Penide
López Penide PONTEVEDRA / LA VOZ

PONTEVEDRA

O xurado estivo integrado por Víctor Freixanes, Carlos Valle, Fina Casalderrey, Gloria Rodríguez e Cristina Pato
O xurado estivo integrado por Víctor Freixanes, Carlos Valle, Fina Casalderrey, Gloria Rodríguez e Cristina Pato

07 jul 2021 . Actualizado a las 14:48 h.

La sede de Afundación en Pontevedra acolleu este mércores o fallo dos artigos finalistas do Premio Afundación de Xornalismo Fernández del Riego. Tras a deliberación do xurado, integrado por Víctor Freixanes, Carlos Valle, Fina Casalderrey, Gloria Rodríguez e Cristina Pato, deuse a coñecer a terna de finalistas: Miriam Ferradáns, polo seu artigo Dallas, publicado o 10 de novembro do 2020 en Nós Diario; Patricia Hermida, por Historia de como Avó Antonio subiu ao ceo, publicado o 5 de maio do 2020 en El Correo Gallego; e Cláudia Morán por Un deserto, aparecido o 18 de novembro do 2020 en Nós Diario.

Pedro Otero, director xerente de Afundación, subliñou en rolda de prensa «tanto a ardua tarefa de selección por parte do xurado, dada a calidade dos textos presentados, como o papel esencial que o xornalismo desempeña e que, en momentos tan extraordinarios, tan complexos como o actual, require grandes esforzos e se nos revela imprescindible». Víctor Freixanes, pola súa banda, destacou «a calidade, precisión e esmero de todos os traballos presentados. Unha convocatoria deste tipo sempre ten algo de crónica e tentamos premiar aqueles traballos atemporais, pezas literarias que perduren no tempo e sirvan de referencia».

Deste xeito, aludiu ao feito de que as tres pezas reflicten outros tantos «aspectos desa crónica que está presente agora mesmo nos medios. Por unha banda, a temática do coronavirus, que fai que os nosos avós desaparezan e moitas veces non poidamos nin despedirnos deles; por outra banda, unha recreación do mundo que se perde e da Galicia que vai perdendo poboación e se transforma; e finalmente, o tema do Sahara, narrando o abraio dos rapaces cando pasan aquí as vacacións e logo a traxedia de non poder volver cando xa son maiores. Detrás desa despedida sempre hai un desgarro que evidencia a situación de inxustiza das poboacións do Sahara».