«A rabia ao silencio é esa falacia de que a cultura ten que ser baleira»

A coruñesa inaugura este sábado unha nova edición de As Matinés do Teatro Principal cun novo traballo discográfico


María Xosé Silvar, Sés, será a encargada este sábado de inaugurar unha nova edición do ciclo de concertos de As Matinés no Teatro Principal. E farao cun novo traballo discográfico, Rabia ao silencio, debaixo do brazo. «Máis que escoitar, pretendo facer vivir un achegamento ao que é a música testemuñal», remarca ao outro lado da liña telefónica.

-Doce e media do mediodía, un horario pouco usual para un concerto?

-Si, é un horario un pouco raro, pero é unha iniciativa interesante que permite achegar a cultura a persoas que só poden acceder neste horario; é máis para xente nova ou, incluso, rapaces.

-E iso, o feito de que a presenza de rapaces de curta idade entre o público poida ser maior que nun concerto nocturno, inflúe no repertorio?

-Non. Eu con 5 anos escoitaba o mesmo que escoito agora. Penso que é importante tratalos igual que ao resto.

-O novo traballo toma o nome dun tema de Atahualpa Yupanki.

-A rabia ao silencio é esa falacia de que a cultura ten que ser baleira e non dicir nada. Non contar a realidade do que está pasando paréceme covardía.

-No disco aparecen nomes propios como os de Mario Benedetti, Mejía Godoy, Zeca Afonso... Que significaron todos estes creadores e artistas para vostede?

-Forman parte dunha longa lista de persoas que me ensinaron a pensar.

-No momento no que anunciaron que o novo traballo, o sexto da súa carreira, sería unha recompilación de temas adaptados doutros artistas, temín o peor. Todo quedou esquecido cando escoitei as cancións e comprobei que as levara ao seu terreo, reinterpretáraas e fixéraas súas...

-Non sei. Iso creo que é algo que ten que dicir o público. En todo caso, esa foi a intención dende o principio, que as cancións non soasen nin lingüística nin esteticamente incómodas, ortopédicas, senón que estivesen completamente integradas tanto na lingua como na miña faceta musical. Esa foi a lectura dende o minuto un. Se pensara que non ía ser así, non o tería feito.

-Nos agradecementos dedica unha mención especial a Fuxan os Ventos.

-Creo que foi o grupo que máis conectou coa realidade do noso país, do que máis músicos saíron en toda a amplitude da palabra. Máis que músicos, cantores. Seguen sendo os cantores máis grandes que deu este país.

-De feito, vostede defínese como cantora antes que cantante ou cantautora, non?

-Ben, cantautora non é un termo co que non me identifique. Paréceme máis similar a cantora. O que non son é cantante. Podo ser cantareira ou cantora, pero non cantante, porque o tomo como outra cousa. Para min, un cantante é alguén para o que prima a voz, o instrumento vocal, e eu non son iso.

-En «Rabia ao silencio» ocúpase tamén da tradución e adaptación dos textos, á parte da música. Isto incrementou a dificultade de sacar adiante este disco?

-Non. Forma parte da miña preparación académica.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Tags
Comentarios

«A rabia ao silencio é esa falacia de que a cultura ten que ser baleira»