«Do Festival de San Sebastián volvín coa sensación do traballo ben feito»

O director fai moi boa valoración da presentación da súa longametraxe «Trote»


xove / la voz

Foi unha viaxe longa pero frutífera a que fixo Xacio Baño por paisaxes cantábricas, entre o mar e a montaña, para participar dentro da sección Zabaltegi do Festival de Cine de San Sebastián (SSFF) coa súa ópera prima Trote. O seu paso pola grande alfombra vermella recibiu críticas tan extraordinarias coma estas: «Sorprenderá a muchos y convencerá a todos», «Impresionante dominio cinematográfico»... Tamén presentada no Festival de Locarno, a longametraxe ambientada no rural galego, que fala de Carme como coidadora de seus pais e con escenas da rapa das bestas, será estreada previsiblemente en decembro. O cineasta xovense vive un dos seus momentos doces.

-Como dixire o éxito que recibiu esta semana en San Sebastián?

-Ben, vin moi contento. Sempre hai nervios, algo de expectativas, ver se funciona e se o público entra na proposta, quere xogar, se tanto silencio incomoda ao espectador ou goza do rural galego. Volvín coa sensación do traballo ben feito, de que o que fago éncheme e axúdame a estar coa cabeza máis tranquila. E coa idea de facer máis cousas. Parece que aquí comeza a viaxe da película, pero para min, realmente, tamén remata. No momento no que a presentas, xa non é túa. Teño a sensación no meu corpo de que é hora de pasar páxina. Iso é unha das cousas raras da longametraxe. A película rematouse hai seis meses, que foi cando nos informaron de que a querían en Donosti e Locarno.

-Para vostede, Trote é un punto de inflexión na súa traxectoria?

-Si, a verdade é que significa a miña primeira incursión na longa duración. A longametraxe implica outro contacto co espectador, outras expectativas, outro tempo... El vaiche dar hora e media da súa vida, así que tes dúas posibilidades, darlle unha película que o reconforte e o faga seguir unha viaxe e abrir os ollos ou outra, que é darlle o que agarda.

-Fala do cine máis comercial?

-Non digo comercial. O mundo cada vez está máis acostumado a darlle á persoa (vou cambialo por consumidor) o que quere. Hai xente que quere sentarse nunha butaca, pasar unha viaxe máis ou menos feliz ou máis ou menos triste pero non cambiándose a si mesma. Ese espectador quere reafirmarse nas súas ideas, pero non tanto cambiar.

-Manterse na zona de confort.

-O cine, a arte, o que sexa... ten que propor abrir o teu mundo. Un fai unha película e séntase a vela para aprender ou expandirse, e iso implica poñerse por debaixo da película, entender que ás veces non hai que comprender todo.

-Como foi en San Sebastián?

-San Sebastián é un festival de clase A, o máis importante de España, masivo de presenza de público... Unha cousa moi tola! Participei na sección Zabaltegi, que é a máis aberta e na que se fan preguntas. Sentín que a xente o pasou ben, que por momentos se perdeu pero se atopou e acabou a película conectando con cousas do seu ser. Trote vai sobre o animal, o instinto, as necesidades máis primitivas... No coloquio había moito interese por acabar de completar a película. A verdade, foi moi emocionante.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«Do Festival de San Sebastián volvín coa sensación do traballo ben feito»