A eternidade na Limia

Delfín Caseiro FIRMA INVITADA

RAIRIZ DE VEIGA

C. A.

13 sep 2021 . Actualizado a las 13:16 h.

Opoeta Antón Tovar ordenou vivir a eternidade na chaira da Limia, por onde gustaba de camiñar en compañía da súa amada. O poema A Limia resulta ben explícito: «A Limia é a miña terra. // Quero que cando morra me poñan na campa silandeira / dos mortos da miña nai. A que me ergueu, na Limia, / cara o enemigo mundo no que sufrín e máis gocei / ergueito na túa carne, muller miña». Inmortal na palabra literaria, labranza paciente da leira da fala que o rapaz curioso escoitaba fascinado da boca dos campesiños e anotaba con emoción no caderno do saber (alí bulían xa vocábulos tan queridos como bugallo ou esgutío). Nacía unha paixón verbal que había de andar con el toda a vida.

Hai vinte anos, o concello de Rairiz de Veiga designábao Fillo Predilecto, dáballe o seu nome á biblioteca municipal e colocaba placa conmemorativa na casa natal da Pereira. A entidade vai ser depositaria do tesouro de manuscritos e primeiras edicións de todos os seus libros, doazón xenerosa dos herdeiros do escritor.

O Museo da Limia (Vilar de Santos), que recrea nunha sala a taberna do comercio dos Bobillo da Pereira, acolle durante os meses de setembro e outubro unha exposición representativa arredor do escritor para conmemorar o centenario do seu nacemento (A Pereira - Rairiz de Veiga, 26 de outubro de 1921) e para vitalizar a súa presenza e a súa fascinante creación literaria.