Xubílase a mestra ourensá que utiliza os selos para dar clase: «Temos a maior canteira de filatelia xuvenil de toda España»
OURENSE CIUDAD
Marila Abad pecha unha etapa de 42 anos no colexio Cardenal Cisneros, pero promete manterse activa
07 jun 2026 . Actualizado a las 05:00 h.A Marila Abad Suárez (Ourense, 1960) empezaron a interesarlle os selos cando tiña apenas 7 anos e xogaba coas cartas que chegaban ao negocio do seu pai. Co tempo, converteuse nunha experta en filatelia recoñecida a nivel nacional. E sacoulle partido á súa paixón tamén desde o punto de vista profesional, utilizándoa como un potente recurso educativo para os seus alumnos.
Marila Abad é mestra e, cando se lle pregunta polo seu recuncho preferido da cidade para facer esta entrevista, non o dubida, o colexio Cardenal Cisneros. Alí leva traballando 42 anos e, moi ao seu pesar, está a piques de xubilarse. Di que, no seu día, tivo ofertas para marchar a outros centros, pero que non quixo. «O que facemos aquí fai moita falta. É un cole pequeno no que hai unha variedade tan alta de nenos de diferentes culturas, relixións e razas que, ao final, todos son iguais. Cando chegan doutro centro con problemas de bullying ou doutro tipo, iso desaparece aquí», explica.
O proxecto educativo que desenvolven no Cardenal Cisneros está, ademais, adiantado ao seu tempo, segundo di: «Agora está estipulado por lei que hai que facer actividades que nós xa o viñamos facendo. Trátase de abrir as portas do cole e que o ensino sexa aberto, saír con eles á rúa a facer cousas». Marila Abad leva aos seus alumnos a actividades de educación viaria con Benito Bouzada e a recitais do Círculo Póetico Ourensán ou anímaos a participar cos seus textos na revista Nós, a Xente do Redor. Ela participa moi activamente nese tipo de iniciativas culturais e cre que son especialmente necesarias agora, ante o abandono institucional.
Algúns nenos acompáñana tamén ás exposicións da Sociedade Filatélica Miño. Marila Abad ten a medalla de ouro desa entidade e acaba de concedérselle tamén a da federación galega. Ten, ademais, a medalla ao mérito do Ministerio de Fomento (agora, de Transportes), que é a maior distinción a nivel nacional neste ámbito. Tamén dirixe a comisión de mocidade da federación estatal de sociedades filatélicas, da que é vicesecretaria. Asumindo ese cargo marcou un fito porque foi a primeira muller en formar parte da directiva desa entidade. Para ela foi fundamental o camiño que abriu Pilar Gallego, subliña.
Actualmente hai moitos nenos e nenas interesados polos selos na cidade. «En Ourense temos a maior canteira de filatelia xuvenil de toda España», presume Marila Abad, que destaca o papel que tivo o presidente da sociedade Miño, José Barros, nese logro. Ela contribúe de maneira decisiva en inocular esa paixón na mocidade no seu día a día como mestra. Utiliza o selo como unha ferramenta educativa para diferentes materias. «É unha área moi pequena de papel na que se resumen un montón de cousas. Ten moitísima información e é moi fácil de trasladar aos nenos», explica.
Agora Marila Abad intenta facerse á idea de que nun par de semanas, cando remate o curso, estará xubilada. Xa debería estalo, pero fixo o posible por non deixar a ensinanza ata o último momento. Di, non obstante, que manterá o vínculo co colexio e que seguirá acompañando aos nenos ás saídas de educación viaria ou ás actividades do Círculo Poético Ourensán. «Eu son moi bulebule e vou seguir turrando pola cultura nesta cidade», advirte.
O seu pai dirixía Hermanos Abad e ela herdou a paixón polas motos
A infancia de Marila Abad desenvolveuse no barrio da Ponte, onde tiña o seu negocio seu pai. Alí, na mítica tenda de motos Hermanos Abad, comezou a interesarse polos selos, xogando coas cartas que recibía o establecemento. E tamén aí está a orixe, loxicamente, da súa paixón polas motos. Por aquel entón, sendo ela moi pequena, non as había preparadas para o seu tamaño e o pai utilizou os coñecementos de mecánica que tiña para adaptarlle unha e que puidera saír con el a facer trial ao monte.
Marila Abad sempre quixo estudar e contou para elo co apoio da súa familia. Formouse na Purísima e nas Carmelitas e despois fixo a licenciatura de Matemáticas en Compostela. Tiña claro, en calquera caso, que quería dedicarse á ensinanza. «Eu creo que nacín con iso posto, porque xa de pequena, se había algún compañeiro que non entendía ou que non estivera ese día, quedaba con el a explicarlle», relata. A vida permitiulle cumprir o seu soño e ela non quere esquecerse do seu «mentor», Manuel Mateo, a quen recorría cando estaba comezando para resolver calquera dúbida. «Cando empecei no cole dáballe clases a xente á que lle levaba un ano», rememora.