O teléfono de Durruti


Moitos son pequenas obras de arte, unha especie de lenzaría fina que encaixamos entre as páxinas dos libros para saber onde debemos retomalos. Outros sucumben a unha estética máis utilitaria e apenas chegan a soportes publicitarios, con textos que prometen aventuras vertixinosas e tramas definitivas. Non teño por costume empregar marcapáxinas convencionais, esas tiras de cartón coas que nos agasallan os libreiros cando adquirimos provisións. Prefiro utilizar outros obxectos destinados en principio para outros usos, coma entradas de concertos, billetes de tren ou tíckets de supermercado, e deixalos logo no interior dos libros unha vez rematada a lectura. Non é unha práctica orixinal nin demasiado distinguida, pero permíteme convocar un encontro futuro comigo mesmo a través deses vestixios que quedan aí, agochados durante anos entre as páxinas. Unha tarde volves a Ignacio Aldecoa e descobres que na época en que liches El fulgor y la sangre te sometías a unha dieta rica en alimentos procesados. Agora mesmo estoume valendo dun billete de tren Ourense-Santiago para non perder o norte en Echadme a los lobos, de Patrick McGuiness (Siruela), e do prospecto dun antiinflamatorio para seguir en Morrerei outro día, de Isabelle Alonso (Hugin e Munin). Están sendo aventuras agradables, entre a nostalxia das viaxes interprovinciais e unha leve molestia nun músculo dorsal.

Nesa tarefa desaconsellable que consiste en ordenar os teus libros con algún criterio, atopei estes días a etiqueta dun xersei entre as páxinas de El corto verano de la anarquía, a brillante novela de Hans Magnus Enzensberger sobre Durruti. En realidade, a miña atención centrouse inicialmente no volume, que me informou da vida do emblemático anarquista durante algunhas noites de 1998. Pero non tardei en reparar no seu marcapáxinas accidental, tan evocador. O recordo dun xersei fabricado por unha factoría de Arteixo, e pagado en gloriosas pesetas. Fixen variados esforzos, pero a miña cabeza non garda imaxes da súa cor nin sensacións da súa textura. O máis relevante, só para estes xogos privados da memoria, é que non sei a quen pertence o teléfono que daquela anotei no dorso da súa etiqueta. Nove díxitos sen identificar, dispostos en grupos de tres e riscados cun lapis nervioso. Busquei na lista de contactos do meu móbil e non atopei coincidencias, así que só podo solucionar o misterio se marco o número e me presento a esa persoa coa que debín establecer algún contacto hai máis de vinte anos. Pero non penso facelo. Prefiro engadilo á miña axenda coma o teléfono de Durruti, Buenaventura. E vouno deixar aí por se algunha vez preciso chamalo para que me explique quen era ese individuo de 1998 que hoxe segue inventándose marcapáxinas co primeiro que apaña. En A grande arte, de Rubem Fonseca, conservo unha entrada do Museo do Pobo Galego e o tícket dunha funda nórdica. En Caterva, de Juan Filloy, a tarxeta dun dentista. En Por el pasado llorarás, de Chester Himes, un billete de avión a Estocolmo. Nunca estiven en Suecia.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Ourense

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

O teléfono de Durruti