«O libro é froito dunha teima que teño cos espazos e con como mudaron»

Logo de «Spleen en catro tempos» a escritora Arancha Nogueira centrará a súa ollada no entroido


ourense / la voz

Na morea de lembranzas que garda Arancha Nogueira (Ourense, 1989) camiña unha cativa que aínda non domeaba o abecé, mais devecía por coñecer as letras que non sabía e turraba da súa nai para que llas escribise. Dende nena andou sempre enredada coa escrita, e daquel tempo datan os premios que foi acadando nas diferentes etapas formativas: no colexio, no instituto e na universidade. Recibir o Francisco Añón de poesía no 2013, polo seu traballo Andar descalza, mudou moitas cousas e encetou unha etapa editorial que tivo continuidade con tres traballos presentados nos últimos meses. Spleen en catro tempos (Toxosoutos, 2018) é a súa última entrega. Gusta de tirarlle a seriedade e o elitismo ao traballo literario e prefire presentar os seus poemarios en lugares como a cervexaría O Moucho, o seu espazo de referencia, ou conversar sobre escrita, feminismo e o que sexa diante dun café nun local do casco histórico.

-Por que Nogueira?

-É unha cuestión sentimental e unha homenaxe. Mudei os meus apelidos -Rodríguez Fernández- por Nogueira, que é o segundo de meu pai, por tanto o primeiro da miña avoa. E ademais de ser unha muller especial para min é unha homenaxe a ela e á familia do meu pai, que foron os que me educaron en galego.

-Belfast, Porto, Compostela... A vida sedentaria non é o seu?

-Certo. Fun da última promoción que se beneficiou das bolsas da Deputación de Ourense e daquela data a estadía en Belfast e logo xa estiven noutros lugares con becas ou axudas de estudos. Agora levo tres en Compostela, e xa me parece moito tempo.

-Comparte docencia e poesía.

-Estou centrada na tese e ao mesmo tempo dou clases na Facultade de Filoloxía e tamén en Formación do Profesorado.

-En que centra o seu traballo?

-Sobre a poesía escrita por mulleres en Galicia e Irlanda.

-Está a presentar nestas semanas «Spleen en catro tempos», que fala da súa experiencia compostelá.

-Levo un tempo con moita teima co tema dos espazos. Como mudan, como o fixeron dende a miña infancia ata agora ou que aconteceu nos últimos anos nas cidades que coñezo. No caso concreto de Compostela está a turistificación masiva, a reconversión dalgúns barrios populares en espazos xentrificados feitos para hipsters e turistas. E todo isto fíxome reflexionar acerca de como as cidades se volveron menos habitables para as xentes que realmente vivimos alí. Menos cómodas, máis precarias... pero boeno, a nosa xeración -a miña- tentamos seguir facendo vida aí da mellor maneira posible. E quería salientar o feito de que hai unha xeración, que nos chaman os millennials, aos que nos venderon que había que formarse o mellor posible para gañar o futuro e logo resultou ser falso. E aí estamos, loitando e resistindo contra todo, e reivindicando vivir nas nosas cidades.

-De que espazos estamos a falar?

-Non quería ter unha referencia concreta. Mais os exemplos son moitos e poño un rápido; estou tentando atopar un piso para mudarme co meu compañeiro e os alugueiros son imposibles: por un zulo de 20 metros cadrados sen calefacción cóbranche 400 euros. E non pasa só en Compostela, é algo a nivel global porque eu veño agora de estar uns meses en Cork cunha estadía de investigación e o drama é o mesmo. Están botando á xente da clase traballadora dos barrios onde sempre viviron.

-A literatura é a canle?

-A poesía, como calquera outra forma de creación artística, é un lugar onde ter voz. E as persoas máis oprimidas, non só me refiro a min, teñen voz en moi poucos sitios. E poder producir poesía permite dar unha opinión e ser un espazo de loita. Diría que de resistencia.

-Traballa nalgún novo proxecto?

-Este mes vou sacar un pequeno poemario sobre o entroido, con Leite Edicións. E en marzo presentaremos Calpurnia, unha antoloxía de poetas ourensás.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«O libro é froito dunha teima que teño cos espazos e con como mudaron»