«Era moi mañoso e gustáballe moito debuxar»

O escultor da Baixa Limia construía os seus xoguetes con nabos e remolachas

.

ourense / la voz

Anda o escultor Toño Monteiro (Ganceiros-Lobios, 1960) empeñado en demostrar que o aire é arte. E non dubiden que o fará cos pés na terra. Se a burocracia e os cartos o permiten, o campus de Ourense non tardará en levitar entre esferas escultóricas tinguidas de ciencia. É unha obra moi complexa, conta do seu máis ambicioso proxecto, «porque leva un 80% de enxeñaría e quere ser un chamado de atención sobre o medio ambiente e as enerxías limpas».

Fala Monteiro dese futuro conxunto escultórico ante o sorriso compracente da súa mestra da infancia, dona Esther. Ela non precisa grandes esforzos para recoñecer nese home de sorriso perpetuo e enerxía desbordante ao Toñito que construía carriños cos nabos e coas carolas das remolachas e que desfacía e refacía os cochiños de corda na súa aldea de Ganceiros antes de poñerse a xogar con eles. Alí, naquela infancia de terra, auga e aire, estaba xa a arte… e tamén a enxeñaría! «De neno gustáballe moito debuxar -asegura Esther González-, andaba sempre collendo os lapis. Tamén era moi mañoso e enredaba con cousiñas de todo tipo. Unha vez chegou á escola cunha bandeiriña pequena nun pauciño que el mesmo fixera e todos os rapaces arredor del porque todos a querían. Era tremendo; un día escapoume da clase e tivemos que andar a buscalo; e el… agochado para facer o chiste».

«Fisicamente, era un neno máis ben altiño e delgado -engade a mestra -. Era moi simpático e moi traste, pero tamén moi listo, como xa fora o seu pai, que foi alumno do meu. Os outros nenos queríano moito porque era alegre e moi aberto».

Daquela escola unitaria de Ganceiros, que na época de Monteiro andaba polos 40 alumnos, Toño lembra o terror ás vareadas coa goma da estufa de gas, brutal castigo dun dos mestres, e tamén o pánico ás vacinas: «Cando viñan os de Sanidade a pincharnos, faltaba a metade da clase!».

Eran os tempos do leite en po, que os nenos recibían na propia escola e que se preparaba alí mesmo, nun pote de auga quente que baixaban do piso de arriba, da vivenda dos mestres. E era unha época sen mochilas e sen grandes pesos para as costas infantís: «Tiñamos poucos libros, usabamos a famosa enciclopedia». Ao contrario que en moitas outras aldeas, na de Toño Monteiro a escola era un edificio nun estado bastante aceptable.

El, coma os demais nenos, tiñan de mestre principal a un home, don Ramón, pero os problemas de saúde facían que dona Esther se fixese cargo con frecuencia da aula masculina: «Con ela debín estar uns dous anos e, para min, ela sempre foi a mestra. Ademais, como as familias tiñan moita relación, vina sempre con cariño e nunca con medo. Era unha persoa entrañable».

O cambio de cidade

Aos 9 anos, a familia de Toño trasladouse a Ourense e a unitaria deixou paso ao colexio dos Rosais. Desa etapa básica, anterior aos estudos de FP na Carballeira, Toño lembra que lle gustaban as Matemáticas, as Ciencias, a Física… «A Historia, moi pouco e a Relixión, nada, pero a Relixión inculcábancha, tiñas que ir á misa». Nos Rosais descubriu a gran aventura de viaxar en autobús á escola e unha vocación docente que non chegou a consolidar: «Foi mestre meu Amadeo Rodríguez Barroso, que hoxe lle dá nome ao colexio; era un home recto, serio e moi bo profesor. A súa muller tamén era mestra alí, de Infantil, e, cando tiña que saír por algunha razón, buscábame a min para que quedase encargado da súa clase. A min sempre me gustaron os nenos e eu, con 13 e 14 anos, ía de profesor substituto: contáballes contos, dáballes cambalhotas… Estaban encantados comigo!». Despois dunha etapa de formación profesional na Carballeira, Toño Monteiro traballou de mecánico, viaxante e xardineiro. Un encargo na casa de Xaime Quessada transformou a súa vida: «Viu un estanque que lle fixen e fixouse en como traballaba as pedras. Un día díxome: Pasa para el estudio». E xa nada foi coma antes.

«Toño era un neno traballador, sempre con ansia de progreso; era alegre e gustáballe debuxar desde pequeno. Era moi bo, pero moi traste»

«Dona Esther era para min como da familia e, ademais de mestra, era veciña da aldea. Nunca a vin como unha mestra que infundise medo»

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

«Era moi mañoso e gustáballe moito debuxar»