«O único negativo que podo dicir de Dublín é o prezo das vivendas»

Eva Gil, graduada en Educación Primaria asumiu en Irlanda o primeiro reto profesional


data / agencia

A experiencia en Dublín de Eva Gil Casasnovas (Ourense, 1994) comezou cunha pregunta: E agora que? Formulouna en 2016, ao rematar os estudos do grao de Educación Primaria, e foi o primeiro paso para a súa vida actual. «Nese momento -conta- tiven que cuestionarme as mesmas preguntas que todos: E agora? Posgrao? Oposicións? Finalmente, considerei que un dos requisitos máis importantes na actualidade para calquera profesión son os idiomas, por iso decidín aventurarme a pasar un ano escolar en Dublín como au pair, para mellorar o meu inglés». O segundo paso non foi unha pregunta, foi unha sensación: «Cando ese ano rematou e xa me tocaba volver á casa, sentín que aínda me quedaban moitas cousas por facer en Irlanda, quería ter a experiencia de traballar alí como mestra, polo que en setembro volvín de novo a Dublín». Ese mes delimitou dúas etapas moi diferentes na experiencia exterior de Eva: «Os primeiros meses foron un pouco de adaptación, de coñecer xente, lugares... Era a primeira vez que saía de casa durante tanto tempo, pero fun moi afortunada coa familia de acollida que me tocou, e sempre me fixeron sentir como unha máis da familia; a eles débolles unha parte de decidir volver a Irlanda. A segunda fase comezou cando decidín buscar traballo. Sabía que, aínda que tiña o apoio da miña familia e, á vez, contaba co escudo da miña hostfamily se me pasaba algo, tiña que buscarme a vida por min mesma».

Facer entrevistas de traballo e buscar piso foron as grandes tarefas: «O tema da vivenda en Irlanda é moi complicado xa que os prezos son moi altos e, tanto os apartamentos como as habitacións, están moi solicitados. Cando chegas a ver un apartamento, podes atoparte con quince persoas máis dentro del dispostas a darlle ao propietario a fianza e un mes por adiantado en man. Realmente, o único negativo que podo dicir de Dublín é o prezo das vivendas».

«Teño amigos aquí que realmente se viron moi sufocados á hora de encontrar piso, porque, se non tes un contrato de traballo, PPS number -un código imprescindible para calquera operación administrativa- conta no banco... é moi complicado atopar piso. Moita xente vive en habitacións compartidas entre tres persoas e, aínda así, pagan uns 300 ou 400 euros ao mes».

O traballo copa a meirande parte do día de Eva: «Durante a semana non teño demasiada vida social; cando chego á casa despois da gardería tendo a estar coas miñas compañeiras de piso falando, vendo algunha película ou algo similar. Algunhas veces, se non estamos demasiado cansos, algúns compañeiros do traballo imos xuntos a tomar unhas cañas, pero isto tende a ser os venres».

«Cando chega a fin de semana ?detalla-, sempre intento facer algún plan cos meus amigos para desconectar e despexarme un pouco. Moitas veces imos a unha vila que está a 20 minutos en tren de Dublín centro, que é costeira e ten un dos nosos restaurantes favoritos. Outras veces, simplemente paseamos polas rúas de Dublín xa que a mellor maneira de coñecelo é perdéndose polas súas beirarrúas».

Nese día a día, liquidadas as preocupacións do traballo e a vivenda, Eva Casasnovas ten claro o peor da súa experiencia na diáspora: «O que máis estraño de Ourense son as persoas: a miña familia, os meus amigos... Viñeron de visita e estou segura de que volverán pero, ás veces, faise duro atoparse a tantos quilómetros de distancia das persoas que sempre tiveches ao teu carón». Malia iso, teno claro: «De momento non teño data prevista de volta; non podería dicir onde estarei o curso que vén pero, de momento, o meu billete só ten ida!»

«Os irlandeses sempre teñen un sorriso para todo o mundo»

«Se vivise en calquera outra parte de España, diría que o peor de Dublín é o clima pero, sendo galega, a verdade é que non noto demasiada diferenza», lanza Eva Casasnovas mentres lembra a frase que lle espeta con frecuencia aos seus novos veciños irlandeses: «Se chove, que chova».

«Irlanda é un país que sempre recomendarei visitar, sobre todo aos galegos, porque temos moitas máis cousas en común das que pensamos. É un lugar cheo de verde, de montañas e de lugares máxicos. Os irlandeses sempre teñen un sorriso para todo o mundo e con eles podes pasar unha tarde enteira sen parar de rir». Postos a viaxar, Eva recomenda «os Cliffs of Moher dos cales non teño palabras para poder dicir o marabillosos que son. Galway e Cork son dúas cidades pequenas, pero das máis importantes despois de Dublín». A capital é unha cidade multicultural: «Non é racista ou homófoba e, por norma xeral, podes camiñar tranquila pola rúa sen esperar que che fagan comentarios de ningún tipo; a xente en Dublín é bastante respectuosa. A verdade é que me sinto moi a gusto nesta cidade». Para descubrir Dublín, non ten dúbidas: «A mellor maneira de coñecela é adentrándose polas súas rúas cheas de música, persoas, decoración e totalmente vivas».

 

trayectoria vital

Eva Gil Casasnovas cumprirá en xuño 24 anos. Estudou o grao de Educación Primaria no campus de Ourense e actualmente reside en Dublín, onde traballa nunha escola infantil con nenos de 1 e 2 anos. Gustaríalle exercer en Dublín a modalidade de Educación Especial, na que se formou, pero, de momento, aínda lle falta aprender irlandés.

Newsletter Educación

Recibe todas las semanas la información más relevante sobre educación

Votación
16 votos
Comentarios

«O único negativo que podo dicir de Dublín é o prezo das vivendas»