«Aos rapaces cústalles ao principio seguir a norma de non usar o móbil»

Este pontino representa para moitas xeracións de ourensáns a cara máis coñecida do colectivo


ourense

A asociación Amencer naceu por iniciativa de tres profesores salesianos -Paloma Bravo, Mauricio Paniagua e Lola Martínez- e dun grupo alumnos que estaban facendo COU en febreiro do 1987, data na que se firmou a acta fundacional no despacho do notario Manuel Martínez. O obxectivo era pór en marcha unha ferramenta que permitise dar unha resposta educativa para o tempo libre tanto aos nenos do colexio María Auxiliadora como aos do resto de Ourense. Unha década despois chegaba ao centro educativo, e á asociación, Xulio César Iglesias; un pontino, antigo alumno do centro, que acababa de rematar as carreiras de Pedagoxía e Filosofía en Madrid. Hoxe é posiblemente a cara que todos os ourensáns máis identifican coa entidade.

-¿Como era daquela o colectivo?

-Eu cheguei nun momento no que había un cambio xeracional. É algo que ocorre cando os estudantes rematan o seu ciclo formativo no colexio porque a participación funciona moito por xeracións, por grupos e pandillas. Daquela moitos marchaban fóra de Ourense, porque a oferta de estudos superiores aquí era moi limitada. Foi entón cando decidimos empezar de cero, dende a base, cos máis pequenos seguindo o modelo de don Bosco e abrindo máis a entidade a nenos de fora do colexio. Non había moitos medios, nin tiñamos o que hoxe temos aquí, pero había moita ilusión e ganas. As orixes teñen iso de bonito, que é que hai que construílo todo.

-¿Cantos eran nesa etapa?

-En número de rapaces non me lembro, pero moitísimos menos que hoxe, claro. O que si teño na cabeza é que nas asembleas éramos oito ou nove socios. E monitores apenas unha ducia, como se ve nas fotos das xuntanzas. Hoxe son cento e pico. Ben é certo que aqueles doce eran xente que tiñan un compromiso distinto, moi forte.

-¿Hoxe non o hai?

-Si, pero cambiou. Conste que iso non é bo nin malo. A sociedade marca este tipo de cambios. Agora temos máis voluntariado de horas, de fracción digamos, pero cada vez costa máis atopar aquel tipo de persoa que asumía a asociación como propia, máis militante por dicilo cun termo que xa non se utiliza. Iso nótase por exemplo á hora de presentar candidaturas para a presidencia. Antes había non só máis propostas senón con proxectos que propoñían diferenzas interesantes. Hoxe hai que animar á xente para que se presente.

-¿Tamén percibe un cambio nos propios rapaces que acoden á oferta lúdica da entidade?

-Tamén, si. Entre outras cousas polo concepto do ocio no mundo dixital, tendente ao illamento. O que no principio pensabamos que era unha ferramenta máis para a diversión agora supón unha barreira para a relación persoal, para que se socialicen e aprendan a facer cousas xuntos e cara a cara, que é o que buscamos sempre coas actividades de Amencer. Aos rapaces cústalles ao principio seguir a norma de non usar o móbil mentres estamos divertíndonos en grupo. Iso si, afortunadamente cando perden esa tendencia, danse conta de que o pasan mellor. E conste que non vou en contra dos novos canles de comunicación, Eu teño e uso Instagram, Facebook ou WhatsApp.

-¿Como explica que a entidade non se resinta da tendencia antirrelixiosa e medre pese a que se definen cunha liña cristián?

-A nosa intencionalidade pedagóxica está clara. Eu penso que nun mundo pluralista como no que estamos é bo indicalo. Practicamos un humanismo que chamamos cristián potenciando valores como o da solidariedade, a acollida, a fraternidade, o respecto ao prójimo... Para outros eses son simplemente valores sociais, pero para nós son cristiáns. Que o campamento urbano acolla a todos, independentemente da crenza, e sexa gratuíto para que o económico non marque diferenzas, para nós é unha actitude cristián. Non fai falla rezar para que siga a filosofía cristián. Tamén penso que marca a diferenza o feito de que a nosa oferta é claramente educativa; non ten un enfoque de sacar diñeiro. Nós nunca dixemos que non a organizar cousas para outras entidades cando no lo pediron sen pasar factura. Penso que iso nos abriu moitas portas.

«O proteccionismo da sociedade e da administración está a limitar moito a actividade»

Polas instalacións que Amencer ten no colexio María Auxiliadora pasan centos de rapaces cada mes. Pero o espazo que hoxe ocupan non ten nada que ver co que se atopou Xulio César Iglesias cando chegou.

-¿Custou moito ir facéndose con novas salas para atender o incremento da demanda?

-Non porque houbo unha persoa, Filiberto Rodríquez, que foi director do colexio e que apostou firmemente por Amencer. Eu sempre o digo, e non quero ofender a ninguén, pero el foi o primeiro que o viu claro e cedeu o baixo do centro para o colectivo xuvenil. Naquela época se estaba estudando pór en marcha a aula de infantil, que este colexio non tiña; e había quen apostaba por creala neste espazo porque tería acceso aos xardíns. Tamén cando montamos o bar e a sala aberta entramos en competencia con outro proxecto de facer unha biblioteca, e daquela foi outro responsable, Ángel Fernández, quen apostou por nós.

-¿Que retos afronta una entidade como esta na actualidade?

-O principal é seguir adaptándonos aos tempos sendo capaces de dar a resposta que queremos para o ocio educativo. Hoxe temos o proteccionismo cada vez maior da sociedade e da Administración incluso, que está a limitar moito a actividade das entidades deste tipo. Independentemente de que como pedagogo considero que coa sobreprotección estamos infantilizando ás novas xeracións evitando que aprendan a asumir responsabilidades, podo entender ata certo punto o familiar, pero non o institucional. A Administración esixe o risco cero, pero iso non existe. E menos no tempo libre, no que non estás encerrado nun aula con 25 rapaces sentados nos pupitres. Un campamento urbano, unha praia ou unha piscina son espazos ben distintos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«Aos rapaces cústalles ao principio seguir a norma de non usar o móbil»