«Sempre fun moi aventureiro»

Comezou aos 15 anos na hostalaría e traballou en Zürich, México e Nova York

.

ourense / la voz

Xa non vai -«case que nunca»- José Luis Gómez por Cabanelas. Dóenlle as ausencias e os baleiros. O monte comendo todos os socalcos desta parroquia do Carballiño que é Ribeiro: «Dende a cima do pobo víanse todas as viñas e as hortas traballadas, ata o río. Era como un xardín, un paraíso». Tempos dun rebumbio de rapaces -«chegou a haber oitenta»- que ían á escola a Cima de Vila e baixaban a bañarse ao río Arenteiro en Castro Cabadoso, onde se dicía que se eras quen de mergullarte a xeito podías atopar o tesouro que estaba soterrado por baixo dos alicerces da ponte. Infancia de pavías e de mazás de pel de sapo, que se abrían e espetaban nun pau para facelas ao lume, e de tripar os carreiros todos e cruzar ríos e regatos para ir aos pobos da contorna.

Orfo de pai dende os 5 anos, aos 15 veu traballar a Ourense e comezou a súa relación coa hostalaría no Mesón Las Vegas. Lémbrao como unha etapa marabillosa: «Traballaba no local e vivía con eles -cos propietarios- nunha mansarda na rúa Reza. Naquela idade, e sen pai, exerceron o papel de ser como a miña familia. É algo que nunca esquecerei e por iso sempre lles gardei un especial cariño». Eran tempos de reclutas e había que cumprir, aínda que á volta xa se deixou sentir o espíritu inquieto que o ten caracterizado e puxo rumbo a Suíza, seguindo o camiño que xa tomara o seu irmán. En Zürich botou uns catro anos e a experiencia do país helvético foi a base que o formou para desenvolverse no sector: «A de pratos e potas que freguei alí! Era un restaurante de dous pisos e contaba con nove cociñeiros. A xefa chamou un día a meu irmán para que me preguntase se quería ir á escola de hostalaría. E alí estiven un ano, ao tempo que aprendía alemán. Os idiomas sempre se me diron ben».

De volta a Cabanelas, e logo de conversas con algúns dos mozos do pobo, volveu nacer a inquedanza de coñecer novos horizontes. «Sempre fun un cú inquieto e moi aventureiro, e decidín ir probar sorte a México con Luis, un veciño. Aquilo non nos convenceu, e ao pouco tempo viñémonos. E fun xunto ao Garriga -asesoría e axencia de viaxes do Carballiño- para tramitar o visado para ir traballar a Sidney».

«Foi vostede á lúa?»

Unha noite atopouse cun amigo e o encontro mudou a súa vida. «Comenteille que o de México non funcionara e estaba á espera da visa para ir a Australia. Díxome que me fora con el para Nova York, que alí había choio a mazo, e que mentras non atopaba traballo quedaba na súa casa». José Luis Gómez foi pola súa conta a USA, era 1976, e rematou preto da fronteira canadense no seu primeiro destino: un hotel de montaña creado por uns emigrantes de Asturias. «Aquilo era espectacular. Un espazo de vacacións exclusivo, co lago e todo, que ocupaba 86 millas cadradas -moito máis que de aquí a Vigo-. Sempre que vexo

O resplandor

, e xa o fixen cinco veces, lémbrome daquilo porque era dese estilo». Daquel tempo data unha anécdota que garda con especial agarimo: «Alí fíxoselle unha homenaxe a Edwin Aldrin -o astronauta que pisou a lúa en 1969 xunto a Neil Armstrong- e parecía

Apocalypse Now

pola cantidade de militares e seguridade que había. Neses quince días ata che revisaban a roupa da cama e o neceser. Alí servino eu, e nunha ocasión pregunteille ‘Señor Aldrin, foi vostede á lúa?’ Olloume, sorriu e deume unha palmadiña no lombo sen dicir nada».

Rematada a temporada baixou a Nova York. E os dez anos que pasou alí dan para un fermoso e engaiolante libro de memorias. Traballou para italianos nun

coffee shop

-e viviu con eles no barrio de Astoria (Queens)-, para galegos orixinarios de Cedeira, foi «cociñeiro de ordes rápidas: cheguei a facer 120 ducias de ovos na prancha nunha mañá» e logo pasou a un restaurante francés en Long Island. O

Spain

, local de Manhattan propiedade dun ourensán de Vilanova dos Infantes, foi o seu último destino antes de volver.

Un soño chamado Xamaica

Matinando en todo aquilo, José Luis Gómez lembra unha proposta: «Nunha ocasión o director dun hospital que viña ao local onde traballaba propúxome montar un restaurante español en Xamaica. El era de alí, tiña onde facelo e asumía o investimento. Non puido ser porque tiña que volver. Vai ti saber, ao mellor hoxe era millonario!».

Orixe. Profesión. O seu espazo.

quen é

Orixe. José Luis Gómez Rodríguez naceu en 1954 en Cabanelas (O Carballiño).

Profesión. Leva vencellado á hostalaría dende os 15 anos. Na cidade, no Mesón Las Vegas, encetou un percorrido que o levou ao longo da súa vida a Suíza, Canadá e Estados Unidos.

O seu espazo. O Café Latino é o seu mundo. Alí traballa dende que volveu a Ourense e fixo do seu dominio da barra e do seu don de xentes o seu irrepetíbel sinal de identidade.

«Son do Latino, este local deume moitas satisfaccións e grandes amigos»

O de José Luis Gómez Rodríguez co Latino é unha paixón. Chegou en 1986 de Estados Unidos co obxectivo de traballar un ano en algún local para afacerse ao sector e logo montar o seu propio negocio. Con esa idea empezou, e aí sigue. «Eu son do Latino, este local deume moitas satisfaccións e aquí fixen grandes amigos. E cando pare estou seguro que vou sentir moito a nostalxia. A maioría da xente leva anos vindo e acabas encariñándote coa clientela. E en moitos casos rematamos sendo amigos». Cando chegou ao Latino xa o jazz era sinal de identidade do local. «A cidade, a nivel cultural me refiro, debería estar agradecida ao que leva feito Eduardo -o dono do café- nesta cuestión. Por aquí levan pasado os máis grandes do mundo do jazz. Hai xente de Madrid, Barcelona e doutras cidades grandes que mira as fotos que hai nas paredes do Latino e cando lle dis que si, que este ou aquel tocaron aquí, quedan abraidos. Non dan crédito». Cavila en todo o falado. Silencio. «Non estou arrepentido de volver», sentencia.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

«Sempre fun moi aventureiro»