Lara da Silva: «A denominación de Monterrei ten infinidade de posibilidades de crecer no territorio»

xosé manoel rodríguez OURENSE / LA VOZ

MONTERREI

Miguel Villar

A comarca vitícola aposta por primar a calidade e o prezo, fronte á cantidade

20 sep 2021 . Actualizado a las 09:50 h.

A denominación de orixe Monterrei é a máis nova das demarcacións vitícolas de Galicia. Un espazo pequeno, no que ao territorio amparado se refire, que conta cun grande potencial e que está chamado a xogar un papel destacado no futuro próximo entre as cinco denominacións de orixe galegas. As miradas están postas nesta D. O. que hai pouco celebraba o seu cuarto de século de historia e que se reivindica con cada vendima. A máis nova das denominacións galegas conta coa máis nova das persoas á fronte dun consello regulador do viño en Galicia, unha muller que pouco tempo tiña cando se creou a D. O. Monterrei, mais que sabe ben do que se fala porque o viviu dende cativa e sempre reivindica esa orixe. Lara da Silva Rodríguez (Vilardevós, 1989) suma moitos anos de viña e vendimas, como filla de viticultores, e lembra sempre que esa realidade hai que vivila para ter coñecemento de causa á hora de defender a un territorio do viño.

Chegou vostede sendo moza á presidencia da DO. Que a animou a dar o paso?

—Se alguén me preguntase hai catro anos diría que iso non entraba nas miñas previsións. Xa estaba a traballar do meu -é avogada- e daquela non tiña máis relación coa entidade que ser filla dun viticultor ou dun expresidente. O que si é verdade é que sempre estiven vencellada ao rural -crieime e vivo nel- e poderiamos dicir, como doutras cousas nesta vida, que foi froito da casualidade.

—Despois de catro anos que valoración fai?

—Vexo as cousas dende outro prisma e esta experiencia supuxo un importante crecemento no persoal. Cheguei con 26 anos, pode dicirse que crecín con esta denominación, e teño que recoñecer que nestes catro anos houbo moito traballo, responsabilidades, sacrificio e insomnio, mais diría que esa non foi a parte difícil senón a impotencia de ter que afrontar situacións sinxelas de resolver que non se fan, por erros do sistema, un sistema a todas luces afastado da realidade do rural. Destes anos destacaría o entusiasmo e apoio do sector.