«O segredo das cañas é que non levan nin conservante nin colorante»

A histórica docería chegou a facer en Maceda 3.000 cañas nu só día


lugo / la voz

Se algo identifica á pastelería Maceda, son as súas cañas. Pequenas obras mestras de masa follada e crema que superarían a cata dos padáis máis exquisitos. Aínda que o negocio se fundou hai un século na aldea de Maceda, onde continúa hoxe a pastelería, unha das netas dos fundadores ten en Lugo unha confitería na Horta do Seminario que é parada obrigada para os amantes da repostería de calidade.

-Que historia se agocha tralo nome de Maceda?

-Agora somos a terceira xeración. O negocio comezou en Maceda, na casa de meus avós. Meu avó foise a Arxentina e alí conseguiu a receita da crema, que é o que ten a fama. El e miña avoa comezaron sobre todo facendo melindres para festas e feiras, e pouco a pouco incorporaron as cañas. Era sobre o 1920 e vendían na casa. Logo seguiron meus pais co negocio, e agora estamos nós. Hai clientes que din que se lembran de min correteando pola pastelería cando eu era pequena. Iso é algo que me fai moita ilusión.

-E a pregunta de rigor: cal é o segredo das cañas de Maceda?

-O fundamental é que non levan nin conservantes nin colorantes. Non se traballa con ultraconxelación, e o hojaldre faise todos os días. É a receita orixinal coa que traballaban meus avós, só cambian cousas porque os ovos daquelas traíanos as señoras das aldeas de por alí, e agora é inviable; as manteigas tamén foron cambiando, pero en pastelería tradicional tentas mantelo o máis fiel posible. A xente segue recoñecendo a pastelería tradicional.

-Ás portas de Maceda non era raro ver colas de clientes agardando recoller cañas os días sinalados.

-En Maceda, hai quince anos, chegáronse a facer 3.000 cañas por San José. Eran moitas cañas, era o día máis grande do ano. Xa non durmías a noite anterior. Hoxe non fas nin a cuarta parte. Vén un San Froilán normal e fas unha media de 700 ou 800 diarias, pero pola semana estás tranquilo.

-O outro produto que os define é o brazo de xitano.

-Aí o segredo está no proceso do biscoito, porque só leva azucre ovo e fariña. Calquera pequena diferenza, un cambio de tamaño do ovo, unha fariña con máis forza, o calor… e xa non sae ben. Eu hai veces que me enfado. Calquera mínima variación en pastelería pode fastidialo todo.

-Vostede é a terceira xeración dunha familia reposteira. Tiroulle o negocio dende pequena?

-Eu vivín a vida, e cando xa me fixen máis adulta, engancheime. Realmente non quería engancharme á pastelería. De pequena ía para o obradoiro porque non me quedaba máis remedio, pero eu fun estudar a Santiago, volvín e a pastelería foime envolvendo pouco a pouco. É adictiva no sentido de que ou che gusta e sentes paixón, ou aborrécela. Eu funme enganchando. Boto aquí mínimo 12 horas, pero encántame e tento facer algo novo sempre que me é posible… Supoño que é unha especie de paixón xenética herdada.

-Dalgún xeito, vostede garda a tradición pasteleira da familia.

-Si, miña irmá en Maceda e eu aquí. As seguintes xeracións non teñen interese nela, aínda que nunca se sabe, a xenética está aí. Eu son a proba.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Ourense

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«O segredo das cañas é que non levan nin conservante nin colorante»