«Onde mellor que traballar na casa»

Manteñen pai e fillo un perfil feito con cociña tradicional e racións xenerosas


ourense / la voz

Admite Luis Torres Rodríguez (Celanova, 1947) que non é capaz de poñerlle data de nacemento ao Catador, o local que leva rexentando dende hai 41 anos na rúa dos Fornos. Ten claro, eso si, que se puxo á fronte do negocio no ano 1976, e que o seu fillo, Benito Torres García (Ourense, 1980) chegou no momento en que era preciso. Que moitos anos atrás fora un bodegón é algo que non lles preocupa especialmente. O que lles interesa é manter o seu propio estilo, ese perfil que fai del un lugar de corte familiar, no que, domingo tras domingo, é frecuente ver carriños de rapaces aparcados na entrada ou mesmo no comedor. Aí están felices os dous, pai e fillo, cando comproban que seguen sendo comedor de referencia para distintas idades. «Ver tres xeracións diferentes na mesa motiva e anima a seguir na mesma liña», di Benito, o fillo, que é quen lle deu o barniz necesario para actualizalo, e adaptalo aos tempos. Pero sen pasarse.

Luis chegou ao Catador, fíxose cargo del, cando xa coñecía o oficio e tiña máis ou menos claro o que quería. Era cuestión de sumar cociña tradicional e materia prima de boa calidade. E logo tirar pola especialización a medida que a clientela ía pedindo. Así se mantivo durante anos, e así quere seguir, aínda que, como admite Benito, cando el se fixo cargo da cociña tentou algunha variación. Pero pronto se decatou de que algo non ía ben: se poñía unha guarnición distinta coa carne, un supoñer, en vez das patacas de toda a vida, os pratos non volvían baleiros. Forman un bo equipo pai e fillo. Sempre vixiantes, sempre atentos á cociña, á calidade do produto, e sobre todo á resposta da clientela, cada día que pasa reafírmanse en que están no camiño correcto.

Tiña traballado Luis noutros locais. Primeiro aprendeu o oficio e cando se viu con forzas, e con coñecemento, puxo o seu propio negocio. «Estou francamente satisfeito da decisión que tomei naquel momento», afirma. Benito xogaba de neno polo local. Era a súa segunda casa. Medrou alí e de forma natural -«tampouco me interesaban moito outros estudos, todo hai que dicilo»- acabou na escola de hostalería de Vilamarín. Formouse e, con esa base, saíu ver mundo para complementar a formación. ¿Presión familiar? Ningún dos dous cre que a houbera. Nin o pai se ve consciente de que condicionara ao fillo, nin tampouco este ten a sensación de que fora así. «Foi algo natural: gustábame e listo». Ademais, «onde mellor se vai traballar ca na casa», di Benito. O pai, como é fácil supoñer, deixa asomar un sorriso cando o escoita. Segue sendo o xefe do negocio, aínda que os case dez anos que o fillo leva na cociña danlle a tranquilidade suficiente para ver que o restaurante marcha ben, e que pode despreocuparse, que hai relevo e que o Catador ten futuro.

A continuidade

«O importante é manter a continuidade. Non se pode perder a identidade. A modernidade non pode confundirnos», di Benito, que foi quen de decatarse do que quería a clientela, de que non tiña interese por pasar das racións xenerosas e da cociña tradicional ata ao outro extremo. Unha merluza preparada ao estilo tradicional, unha boa chuleta, cabrito, cocido, anguías e pulpo forman a base fundamental da oferta que pintou Luis durante anos e que Benito mantén. No 2007 deixou de ser o fillo do dono para converterse nun traballador máis da casa. Pero o pai non falla.

«Eu, dende logo, hai unha cousa na que me fixo moito. Vexo como sae cada prato cando pasa da cociña á mesa de cliente, e logo miro como volta. E se trae algo, ou pregunto, ou pido que o faga quen o retirou, se coincide nun momento de moito traballo. É fundamental traballar a gusto do cliente: é que acaba facendo o restaurante», razoa Benito. Luis, mentres, chama a atención sobre a proximidade que se vai creando cos clientes de toda a vida, que trasladan os afectos de pais a fillos. «A relación trascende do carácter meramente comercial, de negocio, de tal xeito que eses clientes acábanse convertendo, en moitos casos, en amigos dentro e fóra do local», di o fundador. Non esconde o orgullo de verse recoñecido e tratado con agarimo en calquera lugar da provincia onde vaia, e onde topa persoas que nalgunha época tiñan o Catador como local de referencia nos viños de Ourense, ese conxunto que tanto e tan para ben leva evolucionado dende que en 1976 abriu este restaurante. Porque, segundo resaltan, o Catador é máis ca outra cousa un restaurante. A barra é escasa. A súa forza está nas mesas, na capacidade para atender a sesenta ou setenta comensais. As prioridades están moi clariñas. Primero, o comedor; despois, na barra, xa se irá facendo o que se poida.

Ritmos diferentes.

ir cos tempos

Ritmos diferentes. A hostalería, e a zona onde está o Catador, leva cambiado moito dende que Luis se instalou alí. Os ritmos e os horarios son moi diferentes. Tamén a eles se hai que adaptar. E sen moitas posibilidades para varialos. Non queda senón afacerse. E se hai tempo a forza da clientela chegaba para xantar entre a unha e as dúas, e agora son as tres, ou arredor das tres e media, pois é o que hai. Pódese facer unha remodelación do local, mellorar o seu aspecto, cambiar a cociña para renovar material e incorporar o último para que todo saia o máis afinado posible, pero loitar contra as tendencias é cada vez máis difícil. Estirar a cea ata a medianoite xa cae dentro do habitual. Comparten que é un traballo sacrificado, que depende en gran medida das decisións doutras persoas, e que non se pode ir en contra da corrente. Mais, a pesar de todo, Benito decidiu seguir no negocio e dar continuidade ao traballo do seu pai. Levan corenta anos. E o que lles queda.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

«Onde mellor que traballar na casa»