«O que fun buscar fóra serviume para ver o valor do que tiña na casa»

Julia Quintana marchó de Allariz con 18 anos e agora vive en Alemania. As súas investigacións animárona a crear unha empresa familiar de castañas


ourense

Marchou de Allariz con 18 anos para estudar Bioloxía na Complutense de Madrid e fíxoo encantada, desexosa de respirar mundo, pero agora, superados os 35, Jula Quintana González sente que a morriña pesa cada día un chisco máis e soña con regresar.

«A verdade, -admite- sempre tiven ansia de saír, de coñecer xente doutros países, de percorrer un pouco o mundo. Non é que Allariz non sexa un pobo aberto, que o é con creces, é que a apertura de mente coa que os meus pais me criaron tornouse nunha necesidade vívida de recibir influencias de ultramuros, de atopar o meu sitio no mundo».

O primeiro dos seus sitios no mundo foi Madrid. Alí viviu 12 anos: «Terminei Bioloxía, rematei un máster en recursos fitoxenéticos e cursei a miña tese doutoral, que defendín no ano 2015. Durante os meus estudos doutorais traballei co castiñeiro, intentando mellorar o noso conecemento nas variedades do Bierzo. Deime conta da riqueza deste noso recurso e, xunto con meu pai e os meus irmáns, fundamos a empresa Castañas Petelo. Xa van 4 anos daquilo, e o proxecto segue adiante. É estraño ?reflexiona-, o que fun buscar fóra serviume para ver o valor do que tiña na casa, ao meu carón».

Cando Julia defendeu a tese de doutoramento xa andaba en Finlandia, na Universidade de Helsinki. Desde alí marchou a Massachusetts (EE UU), onde estivo 2 anos no Worcester Polytechnic Institute. Actualmente está en Alemaña, en Bochum, traballando na Universidade do Ruhr.

«Traballo como investigadora. As miñas pescudas teñen que ver coas plantas. Intento entender -detalla- por que precisan nutrientes como ferro, cobre ou zinc, e como eses nutrientes teñen que existir nunha dose moi controlada para que as plantas crezan e nos dean a comida que tanto precisamos. Isto ten moito que ver co futuro pois, canto máis saibamos da cantidade de nutrientes que precisan os cultivos, mellor poderemos controlar o uso, máis ben abuso, de fertilizantes».

No traballo, Julia non lle bota contas ao tempo: “O meu traballo é vocacional. Paso moitas horas no laboratorio. Os científicos temos que ser moi tolerantes á frustración, porque na maioría das veces as cousas non saen. Pero a satisfacción neses días onde as cousas saen é a mellor sensación do mundo!».

Entre as peores sitúa as distancias físicas e emocionais: «A miña familia está en Allariz e a miña parella, en Madrid. É duro, talvez a peor parte de ser emigrante. Son privilexiada por ter recibido influencias de tantas culturas e por ter traballado en países onde a ciencia é una parte fundamental da sociedade, pero a morriña co tempo vólvese máis intensa e, ao final, sentes que non pertences 100% a ningún sitio. Para os países aos que vas, non deixas de ser a persoa que emigra para buscar mellores condicións persoais ou laborais. É certo que me sinto moi orgullosa do que teño viaxado e vivido, pero quero volver».

Non será de inmediato porque, argumenta, «agora estou nun bo momento da miña carreira e quero aproveitar para mellorar a miña experiencia. Gustaríame que, ao final da mina estadía en Alemaña, o meu currículo fose competitivo para poder aspirar a dedicarme á ciencia en España. O problema para os científicos nunca foi marchar, é retornar. Gustaríame volver e contribuír á necesaria revitalizacion científica».

Da dureza da histórica industria mineira á beleza do lago Kemnader

trayectoria vital

Julia Quintana González (Allariz, 1983) estudou Bioloxía na Complutense de Madrid e dedicouse sempre á investigación en diferentes universidades, desde Estados Unidos a Finlandia. Actualmente traballa na do Ruhr, en Bochum (Alemaña), nun proxecto sobre nutrición e fertilización das plantas destinadas á alimentación. É fonda coñecedora do mundo das castañas.

Bochum, irmandada coa capital asturiana, Oviedo, atópase na zona máis poboada de Europa, en North-Westfalia, apunta Julia para situarnos xeograficamente nunha cidade que, dentro da todopoderosa Alemaña, non é tan economicamente prohibitiva coma outras urbes. «Gústame -explica a investigadora allaricense- que é unha cidade pequena e está entre as cidades máis baratas de Alemaña. Ás veces boto en falla un pouco de apertura de miras nas opinións políticas, pero non podo deixar de pensar que é máis fácil culpar ao emigrante do que che pasa que ver a realidade». Outra vantaxe de Bochum, tanto para os residentes como para os visitantes, é a súa estratéxica situación: «È unha zona a unha distancia cómoda de Bruxelas, Amsterdam, París, Berlín ou Copenhague, destinos que podes visitar en tren».

Se o que se trata é de descubrir a súa cidade de acollida, Julia suxire unha visita á fábrica de cervexa Fiege e ao Museo da Mina, dúas propostas vencelladas a un lugar de gran tradición mineira e coñecido por ter albergado moitos anos a fábrica de Opel. Se o visitante busca natureza, «o lago Kemnader é espectacular» e para socializar, «no Bermuda 3Eck encontras sempre moi bo ambiente para saír de cena ou tomar unha copa».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
13 votos
Comentarios

«O que fun buscar fóra serviume para ver o valor do que tiña na casa»