Pablo Oitabén: «A Ridimoas tes que adicarlle a vida porque sempre hai cousas que facer»

xosé manoel rodríguez OURENSE / LA VOZ

OURENSE

Santi M. Amil

O proxecto de Beade conta cun bosque de preto de cincocentas hectáreas

29 nov 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Interesarse por cal é o espazo co que Pablo Oitabén se sente identificado ou está vencellado a algunha lembranza ou momento especial da súa vida é unha pregunta retórica. Ridimoas e el son a mesma cousa, un proxecto que nunca tal imaxinou e que rematou por ser unha experiencia da que se senten particularmente fachendosos todos os que coñecen este espazo e os 1.162 socios que fan as súas achegas para manter vivo o proxecto e ir desenvolvendo novas iniciativas.

Mais non todo foi tal na vida de Pablo Rodríguez Fernández. Como todos os rapaces de Beade do seu tempo formouse na escola unitaria do pobo, para pasar logo ao Instituto Laboral Martínez Vázquez, de Ribadavia. Despois dos cinco anos de rigor fixo Maxisterio por libre. Logo de desfacerse da mili -«fixen o campamento en Parga e nunca pisei terra, estaba todo cuberto de neve. Logo vin para o cuartel de San Francisco e estaba na plana maior (ri)», sinala- e como queira que en Galicia non se convocaban oposicións tirou para Barcelona. «Daquela alí había traballo, polo que falara con amigos que marcharan, e pareceume unha boa opción».

En Cataluña só botou un curso -o ano lectivo 1975-1976- e logo volveu para Ourense. Comezou na Universidade Laboral ao ano seguinte e foi, aínda que pouco tempo, un daqueles famosos PNN (Profesor Non Numerario). Lembra como unha anécdota cando sacou a praza de Secundaria nunhas multitudinarias oposicións en Alcalá de Henares e o feito de que o proxecto de Ridimoas tivo o seu comezo na Laboral, onde estivo do curso 1976-1977 ata o ano 1990, data na que se incorpora como docente no mesmo centro de Ribadavia onde estudou de mozo: o actual IES O Ribeiro.