«'Jauría' é necesaria para a sociedade»

O intérprete Martiño Rivas actúa este domingo no Principal cunha obra baseada no caso da Manada


Martiño Rivas (Vimianzo, 1985) tiña 13 anos cando se puxo fronte ás cámaras por primeira vez. Vinte anos despois, o que fai que hoxe siga formando parte dos proxectos audiovisuais e teatrais máis relevantes do panorama nacional é, entre outras cousas, a súa constante evolución como actor. Tamén están a súa capacidade intrínseca para implicarse e vincularse a cada novo reto interpretativo e o seu afán por dar o mellor de si mesmo tanto profesional como persoalmente.

Di que leva anos namorado do Teatro Principal de Ourense, pola súa beleza particular e polo clima íntimo e cálido que se produce no seu interior cada vez que se levanta o telón. Alí actuará este domingo, ás 19.00 horas, xunto a María Hervás, Franky Martín, Ignacio Mateos, Javier Mora e Raul Prieto. En «Jauría», Martiño métese na pel dun dos membros da Manada. As trinta entradas dispoñibles para o espectáculo poderanse comprar a partir de hoxe ás doce da mañá.

-Como home, como viviu o caso da Manada?

-Foi un caso moi perturbador. Era unha realidade que rexeitaba completamente. No momento vivino como algo que poñía en evidencia unha inxustiza manifesta, un mal que hai na nosa sociedade e que hai que corrixir. A incomprensión que me producía o que estabamos a coñecer, encerraba tamén para min unha certa sensación de culpabilidade por pertencer a un colectivo que era o que estaba exercendo a violencia. Fíxome reflexionar moito e cuestionarme cousas do meu propio comportamento no pasado, das reaccións que tivera fronte a determinadas escenas, afondar na situación e no que eu podería cambiar pola miña parte. Digamos que prendeu unha luz nunha habitación que antes estaba a escuras.

-Que pensou cando lle presentaron o proxecto de «Jauría»?

-Sentín vertixe. Por un lado tiña moitas ganas de facer algo que resoase coa actualidade. Sempre entendín o teatro, e as artes en definitiva, coma un reflexo do momento no que vivimos, coma unha plataforma ou terreo no que reflexionar sobre a condición humana. Ata ese momento non tivera a oportunidade de participar nesa vertente teatral. Por un lado estaba desexando meterme nesa dramaturxia comprometida, politizada e que nos obriga a mirarnos nós mesmos. Por outra banda, era consciente de que o que tiñamos entre mans era un material moi sensible, que podería ser froito de moitas críticas e que tiñamos que levalo a cabo con todo o rigor. Para min, Miguel del Arco -director de «Jauría»- é unha das voces máis interesantes do teatro nacional, e por suposto tivo a miña confianza dende o primeiro momento.

-A súa primeira interpretación en teatro documental.

-Si, é unha corrente teatral que me interesa moitísimo e que penso que é necesaria utilizar como arma cultural, como forma de incitar ás mentes a reflexionar e darlle voltas a temas realmente importantes. Recordo quedarme fascinado a primeira vez que coñecín o traballo do director Milo Rau, por exemplo. Obras súas coma «Five easy pieces», na que conta a historia do asasino e pederasta belga, Marc Dutroux, a través dun elenco de nenos, removéronme algo dentro. Recentemente vin «Prostitución» e pasoume o mesmo. Neste tipo de teatro móstrase unha realidade que igual non coñecemos tan en profundidade como deberiamos e o que consegue é que o espectador saia de ver a función sentindo que algo lle cambiou dentro.

-Non só interpreta a un membro da Manada...

-Non, nós facemos tres papeis cada un. Somos os acusados, tamén os avogados dos acusados e por último os xuíces que están determinando cal é a sentencia que máis se axusta ao caso.

-Debeu ser complicado traballar nunha dualidade tan complexa, entre os malos e os que deberían ser bos, ou, polo menos, xustos.

-Foron moitas semanas de ensaios e de ir transitando por distintos estados. Recordo que para nós foi especialmente doloroso meternos na pel dos avogados da acusación porque a consigna do director era que tiñamos que desmontar á vítima. María é excelente, é unha das actrices máis talentosas e máis sensibles coas que traballei nunca, ten unha tremenda capacidade para plasmar as emocións da alma humana. Tanto, que ao principio deses ensaios, mentres relataba o que lle acontecera como vítima, tiñamos que parar de seguido porque se non era un, era o outro, iamos derrubándonos.

-Que ten «Jauría» que conquista a todo o mundo?

-Creo que un dos motivos polos que a obra funciona tan ben é porque deixa espazo ao público para que faga a súa propia valoración e o seu propio xuízo. O que intentamos foi retratar todo o que foi o proceso, dende que se produce o crime ata que hai unha sentencia, sen que o posicionamento sexa explícito. Aínda que evidentemente esa posición existe. «Jauría» é unha obra necesaria para a sociedade.

-Debido ás restricións coas que conta Ourense, mañá actuarán fronte a trinta persoas. Que se sinte?

-Creo que falo en nome do elenco enteiro se digo que nos sentimos moi afortunados por poder seguir subíndonos a un escenario e seguir levando este proxecto a distintas cidades, tendo en conta a complexidade da situación actual na que nos atopamos. Temos a necesidade de regalarlle a nosa mellor versión á toda a xente que está apoiando as artes nun momento tan difícil. Eu estou profundamente agradecido de que haxa persoas que se sentan nas butacas e confían na cultura. Esta obra está pensada en forma de testemuñas que se contan directamente ao público. A maioría da función estamos falando con el, tentando establecer unha relación co espectador, e neste contexto de intimidade agardamos que a experiencia que provoque incluso sexa maior.

-Que lle gustaría facer agora?

-Encantaríame volver a traballar aquí, na casa. Levo moitos anos fóra e o que máis me apetece é pasar unha longa tempada en Galicia. Desgraciadamente aínda non xurdiu a oportunidade pero agardo que chegue.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Ourense

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

«'Jauría' é necesaria para a sociedade»