Soy barbero
Escribo para visibilizar la urgente necesidad de reforma que asfixia al sector de la barbería en España, una actividad que erróneamente se sigue catalogando como un capricho estético. Cuidar de la imagen y la higiene masculina no es un lujo; es una necesidad básica y social que impacta directamente en el bienestar de los ciudadanos. Por ello, resulta insostenible que sigamos soportando un IVA del 21 %, un impuesto de lujo heredado de una crisis lejana, cuando lo justo y urgente es regresar al tipo reducido del 10 %.
Detrás de cada sillón hay un barbero: un obrero de la imagen, un técnico cualificado que pasa jornadas extenuantes de pie y cuyo desgaste físico merece una recompensa justa. No podemos permitir que profesionales con tal nivel de especialización perciban el salario mínimo interprofesional. Su retribución debe estar netamente por encima de este umbral. Para lograrlo, es imperativo desvincularnos de los convenios generales de la estética y diseñar un convenio colectivo propio que entienda las dinámicas, riesgos y realidades de la barbería moderna.
La modernización del sector exige también valentía legislativa. Es hora de regular de forma transparente el «alquiler de sillón» como estatus legítimo para autónomos, eliminando la sombra del falso autónomo y dotando al negocio de una flexibilidad real. Finalmente, para frenar la proliferación de locales que revientan los precios a costa de la precariedad, la ley debe exigir una certificación oficial obligatoria tanto para los barberos que ejercen como para los empresarios que abren estos negocios. Sin titulación homologada que garantice la salud sanitaria y la destreza técnica, no debería permitirse levantar una persiana. Mario Gutiérrez Ollarzu.
Non foi invasión
Veñen dun país veciño, ao sur. Dese Marrocos co que España se esforza por manter unha relación de boa veciñanza. Un país no que Mohamed VI concentra un enorme poder mentres moitos dos seus habitantes, especialmente a mocidade, soportan desigualdade, desemprego e falta de expectativas. Chamarlles «hordas» resulta doado; miralos como persoas é bastante máis incómodo.
O ocorrido en Ceuta non foi unha invasión, por moito que algúns teimen en vestilo con esa palabra. Foi unha crise fronteiriza e, sobre todo, unha traxedia humana. Preto de 50.000 persoas cruzaron de maneira irregular desde Marrocos en poucas horas. Un movemento de tal magnitude esixe que Rabat explique como puideron fallar dese xeito os seus controis fronteirizos. O que non se pode afirmar, porque non está demostrado, é que o rei ordenase persoalmente abrir a fronteira. A sospeita política non debe disfrazarse de feito.
Polo menos 70 persoas morreron, segundo os datos dispoñibles na mañá do 2 de agosto, e os labores de busca continúan. A cifra pode aumentar. Porén, en boa parte dos discursos da dereita as vítimas quedaron sepultadas baixo palabras como «invasión» ou «ocupación». Feijoo falou de «ocupación premeditada». O medo, cando dá votos, sempre atopa altofalante.
A coincidencia temporal raia no grotesco. O 30 de xullo, mentres comezaba a crise, Marrocos celebraba o 27.º aniversario da chegada de Mohamed VI ao trono. Trump enviou a súa felicitación ao monarca. E o 1 de agosto, cos cadáveres aínda aparecendo no mar, Pedro Sánchez publicou a súa lista musical do verán. Todo é certo. Resulta tan difícil de dixerir. Carlos Brage. Fene.