O fútbol naceu na rúa: nos barrios obreiros, nos descampados, entre rapaces que improvisaban porterías con dúas pedras. Naceu como o deporte do pobo.
Co tempo intentaron convertelo noutra cousa: entradas imposibles, estadios pensados cada vez máis para famosos e millonarios, e espectáculos que pouco teñen que ver coa esencia deste deporte.
Por iso foi tan significativo o xesto de Borja Iglesias, que compartiu o prezo das entradas para a final e escribiu unha soa palabra: «Vergüenza». Fíxoo sendo protagonista desa final, demostrando que aínda hai futbolistas que non esquecen para quen se xoga.
E entón bota a rodar o balón... e o fútbol volve poñer as cousas no seu sitio.
O título acaba en mans dunha selección liderada por Lamine Yamal, un rapaz criado nun barrio humilde, e na que tamén destaca Nico Williams, fillo dunha familia que chegou a España buscando un futuro mellor. Dous xogadores que nunca renunciaron ás súas raíces.
Pódese converter o fútbol nun negocio, poñer prezos inalcanzables e transformar unha final nun produto de luxo. Pero o balón segue representando algo que o diñeiro non pode comprar: talento, sacrificio, esforzo e emoción.
E hai tamén un simbolismo político imposible de ignorar. España, nun contexto de gran solidariedade co pobo palestino, derrota a Arxentina de Milei nos Estados Unidos de Trump. Cada quen fará a súa lectura.
Eu quedo co orgullo dunha selección que representa unha España diversa, mestiza, traballadora e filla da inmigración. Unha España que non esquece as súas raíces. Poderán converter o fútbol nun negocio. Pero mentres o balón siga rodando, sempre haberá algo que non poderán mercar. Sergio Álvarez. Bruselas.
Un galego en Nueva York
A fortuna quixo regalarme dous sinais de identidade que comparto co presidente da Real Federación Española de Fútbol, Rafael Louzán Abal: levar por apelido Abal e ter nacido en Ribadumia, á beira dese Umia que nos ensinou que as raíces non atan, senon que sosteñen. E que só quen as conserva pode chegar tan lonxe como o leven os seus soños.
A recente vitoria da selección española merece un aplauso para os xogadores e o corpo técnico, pero tamén o recoñecemento a quen, desde a presidencia da federación, soubo exercer un liderado baseado no diálogo, na capacidade de comunicar e na procura de consensos. Nun mundo como o do fútbol, onde con frecuencia prevalecen o ruído e a confrontación, esas virtudes son tan valiosas como pouco habituais.
Quizais algo teña que ver a terra que nos viu nacer e quero crer que tamén o berce Abal. Hai ríos que levan auga ao mar e outros que tamén deixan unha maneira de mirar o mundo. O Umia non fai ruído ao seu paso; limítase a debuxar, con paciencia, a paisaxe e a memoria dos que medramos nas súas beiras e dos que xa non están pero que tanto nos ensinaron. Tareixa Abal Santorum. Ribadumia.