Non vin a película Cumbres borrascosas, dirixida por Emerald Fennell, e, a verdade, tampouco me apetece demasiado. Abondeime con ver algúns fotogramas de cores estridentes e resplandecentes, alleos por completo ao espírito da novela, para albiscar que non é o meu. Porque esta non é unha historia de tons saturados nin de luces brillantes. É unha novela de cor ocre e malva, coma a flor dos páramos onde estoupa a paixón de Cathy e Heathcliff.
Charlotte Brontë, a irmá da autora, dicía que era unha obra «completamente rústica, agreste, árida e nodosa coma a raíz do breixo». Por iso, lela é coma rozar un monte. Penso no breixo galego, coas súas chores rosadas e arrecendo balsámico. Mais baixo esa delicadeza, a raíz medra retorta e compacta, con nós coma maniñas que se aferran á terra. Así é a novela de Emily Brontë: na superficie, poesía e paixón romántica; se escarvas, resentimento, violencia, loita de clases, brutalidade emocional. Por iso custa imaxinala envolta nunha estética brillante, case publicitaria. Sería como adaptar ao cinema os nosos Pazos de Ulloa ou La madre naturaleza, de Emilia Pardo Bazán, e decidir que o vermello intenso domine interiores e vestiario. Por certo que sempre vin resonancias entre Brontë e Pardo Bazán: atmosferas densas, tensión entre primitivismo e civilización e casas convertidas en espazos simbólicos da violencia moral. A galega publicou corenta anos despois; é tentador imaxinar que lera a novela inglesa, aínda que non haxa probas. Virginia Woolf dicía que, ao falar do páramo, Emily Brontë facía soprar o vento e ruxir o trono. Se cadra por iso incomoda unha adaptación que traizoa esa paleta emocional. Hai historias que non aturan maquillaxe: coma a raíz do breixo, están feitas para afundirse na terra e resistir.