Como se consegue a admiración

Xosé Luís Vilela, director de La Voz de Galicia OPINIÓN

OPINIÓN

25 jul 2022 . Actualizado a las 13:35 h.

Hai persoas que son apoios e están moi ben. Hai persoas que poñen luz e son imborrables. E hai persoas que son piares na vida e no traballo e convértense en modelos para sempre. Francisco Ríos é todo iso. Nos máis de 40 anos que estivo facendo aboiar cada día a redacción de La Voz de Galicia deixou a súa pegada en xeracións de periodistas, e todos o viron como un apoio, unha iluminación e un piar. Hoxe mesmo, seis anos despois da súa xubilación, segue a ser un modelo continuamente citado. E del gardan todos admiración, respecto e afecto.

A admiración non se pode impoñer. Non a dá a posición nin a preeminencia nin a xerarquía. Nin tan sequera, con ser boas, depende da sabedoría ou da experiencia. É un don que conceden os demais só a aqueles que ven distintos e mellores. Se cadra por iso, adoita pasar que é máis doado admirar a alguén que está moi lonxe, noutra esfera, ca a quen tratamos de preto acotío, porque os brillos cando se achegan esvaecen. Pero non. Aquí, neste microcosmos da redacción, non esvaecen: todos admiramos a Paco. Tan preto e tan grande.

Admiramos ao mestre. A el non lle gusta esta palabra a carón do seu nome, porque o primeiro signo do seu carácter é non atribuírse mérito ningún. Mais a realidade non está de acordo con el. Recoñécelle moitos. O da serenidade de xuízo, tan necesaria para afrontar mesmo os acontecementos máis adversos. O da ecuanimidade, que vén ser máis valioso có da simple xustiza cega. O do respecto polo que hai que contar: sen atallos nin reviravoltas nin lerias, porque —é outra das súas leccións— os periodistas pescudan, pero non supoñen.