Arcadio e Domingo

Marina Mayoral
Marina Mayoral PÁXINAS SOLTAS

OPINIÓN

Arcadio López Casanova y Domingo Villar, en imágenes de archivo
Arcadio López Casanova y Domingo Villar, en imágenes de archivo Eduardo PérezSandra Alonso

23 may 2022 . Actualizado a las 05:00 h.

Cando me dixeron, antes de que a noticia saltase á prensa, que morrera Arcadio, pensei «non pode ser». Eu, que me paso a vida pensando na morte, pensei estupidamente que non podía ser que o meu compañeiro nas aulas da universidade e de tantas aventuras literarias, que o meu colega na carreira pola cátedra desaparecese así de súpeto, sen aviso previo, sen que ninguén me dixese que estaba enfermo… Non podía ser. Pero era.

E poucos días despois dime unha amiga que oíu nun faladoiro literario que «un escritor galego» do que non lembra o nome, está moi grave, un ictus, case seguro que morre e, se salva, quedará mal, non poderá xa escribir….

Eu debullo nomes e ela vai negando e ao fin engade: é o autor da novela policíaca que ti me dixeches que era moi boa, que tiña que lela… E entón dixen o seu nome, sen acabar de crelo: é tan novo! E pensei: se non vai poder escribir, preferirá morrer… A morte, que non atende de idades, levou a Arcadio López Casanova, o meu amigo de mocidade, e a Domingo Villar, o colega admirado a quen non cheguei a coñecer persoalmente.