As cores do inverno

María Canosa
María Canosa PINGAS DE CRISTAL

OPINIÓN

David Arquimbau Sintes

18 ene 2022 . Actualizado a las 05:00 h.

Hai outra luz no inverno. É coma se lle custase atravesar as diferentes capas que forman a atmosfera para poder chegar a nós. Falo, obviamente, dunha percepción, allea completamente ao fenómeno científico. Apenas levamos gastados uns días do ano, tan só unha semana de colexio (o que para moitos é sinal de normalidade) e xa estou de regreso absoluto no remuíño acelerado do día a día. Todo o fago ás carreiras, coma un polo sen cabeza, correndo dunha beira a outra, da cima ao baixo sen decatarme, sen profundar, cos pés lixeiros mentres un enorme peso me oprime a cabeza.

O inverno é frío, mais pode volverse morno. Pensemos no Nadal, tempo de agasallos materiais e tamén intanxibles, coma as amizades, os amores, as emocións. Comecei o ano prometendo agarrarme a eles, convertelos en parte da estrutura que me sustente cada día. E non o estaba cumprindo.

Saíu o Sol e obrigueime a dar un paseo simplemente no que mirar, buscar as cores do inverno. O reflexo do Sol na superficie do océano, as nubes advertindo da súa presenza ao lonxe, o perfil da costa a ambos lados, coma unha porta sempre aberta a ese horizonte difuso no que é difícil distinguir a liña que separa o ceo do mar. En silencio. Así camiñei, sen palabras, escoitando. Gústame a xente que sabe contar e calar, a que sabe mirar e descubrir a gamma de tonalidades que evidencian os cambios, os estados. Pero hai demasiado ruído. Facemos demasiado ruído. E así é imposible que poidamos escoitarnos ou ver o tímido ceo azul do inverno.