Os que non van ao cole

Francisco Castro
Francisco Castro ESCRITOR E EDITOR

OPINIÓN

RAYNER PENA R

09 sep 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Estes días vemos nenas e nenos volvendo ao cole. Vemos imaxes nos telexornais de cativiños agarrados ás saias de mamá chorando por ser a primeira vez que os deixan así, tan desvalidos. Veremos adolescentes ruidosos chocando os puños cos compañeiros e compartindo fotos de móbil. Veremos, de novo, un profesorado heroico dando clase, co tapabocas posto, a grupos numerosos de máis, indecentes para poder impartir un ensino de calidade, sen perder por iso a ilusión. Volve, xa que logo, a normalidade. Cando menos, a normalidade occidental.

Porque non é así en todas partes. Leo, e cúrtaseme a dixestión do almorzo, un informe de Save The Children no que alerta -agárrense que veñen curvas- de que hai 1.600 millóns de nenos e de nenas no mundo sen escolarizar. Máis nenas que nenos, por suposto. Antes da pandemia eran 258 millóns, o que xa resultaba algo inaturable. Agora, cos problemas derivados da covid-19, subiu a cifra ata ese número indecente que veño de deixarlles aí e que quero que volvan ler: 1.600 millóns de nenas e de nenos. Máis nenas que nenos, por suposto.

Para moitas e moitos cativos, non ir á escola significa xa non só que perden a oportunidade de mellorar futuras condicións persoais (saír da pobreza), senón tamén a posibilidade de perder un espazo seguro, controlado, lonxe do abuso dos adultos. Para moitos, é a única garantía, ademais, de poder comer algo parecido a comida, non necesariamente quente, e unha vez ao día. Remata o informe explicando que, sen acceso á educación, veranse abocados, eles, ao traballo infantil, e elas, á explotación sexual, ao matrimonio con homes maiores aínda que sexan nenas e, por suposto, a toda clase de abusos.