Afganistán: levarlles a civilización

Lourenzo Fernández Prieto
Lourenzo Fernández Prieto MAÑÁ EMPEZA HOXE

OPINIÓN

DPA vía Europa Press

24 ago 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Unha das utilidades prácticas de saber historia é a de entender no presente que mudou e que non mudou ao longo do pasado. Pese ao avance do laicismo e por moito que o ateísmo consciente ou práctico poida sernos garantido actualmente nalgúns estados do mundo, aínda non existe un dereito das persoas a non ter relixión recoñecido universalmente. A continuidade histórica da relixión como institución de poder e como conciencia e práctica cultural é unha das permanencias máis evidentes no devir da humanidade e no presente que nos envolve.

Levo unha semana lendo o que acontece en Afganistán e relendo -agora repítese- o que se dixo dende a saída dos soviéticos pouco antes da caída da URSS. Asistimos a outro episodio de saída e de abandono, pero desta volta Kabul 2021 lémbranos a Saigón 1975. Con toda a carga informativa que o rodea, o dominio talibán resulta insoportable aos nosos ollos, como podería resultarnos na mesma rexión o réxime iranio, o paquistaní ou saudita de presentarse a mesma oportunidade informativa brindada por un acontecemento singular. O por que da intervención é o relevante para entender a saída e evitar a melancolía sobre o que poderiamos facer as democracias. O carácter xeoestratéxico do territorio afgán como porta entre Asia e Europa é coñecido dende Alexandre Magno e os británicos soubérono -e sufrírono ben- cando construíron o seu imperio.

Sobre eses pasados imperiais está o presente de posguerra (mundial e fría) norteamericano. Amais de garantir os recursos para o seu poder económico -os mesmos que os romanos viñan buscar ao noso Caurel-, Norteamérica sempre actúa nas súas intervencións con lóxica temporal. Intervén para apoiar (Europa), para enfrontar (Vietnam), para resolver (Centro e Sur de América) e para vingar (Afganistán), pero só unha vez (Xapón) para se defender. Todas esas intervencións estadounidenses, incluído o recente ciclo de intervencións en Iraq e Afganistán, tiveron unha lóxica temporal. Outra cousa son os argumentos e a mercadotécnia bélica, porque, como cantaba León Gieco, «la guerra es un monstruo grande y pisa fuerte toda la pobre inocencia de la gente».