Apuntamentos sobre a costeira do bocarte


O bocarte volveu aos praceres galegos deixando abondosas colleitas. Non é a primeira que o bocarte atraca na Mariña. Porén, chama a atención a espectacularidade do mansío. Hai xa 26 anos un fenómeno semellante, nesta volta no mes de maio, acontecera maioritariamente entre o Miño e as Cíes. 

Alá polos anos 60-70 do pasado século, a costeira do bocarte iniciábase nas costas do leste e avanzaba paseniño cara o oeste. Un comportamento rítmico, aproveitado polas industrias locais espalladas por toda a costa norte. E é que o bocarte do Golfo da Biscaia amosaba unha estabilidade no habitual para unha especie peláxica de vida curta, suxeita a unha variabilidade modulada polas condicións oceanográficas e climáticas, que fai complicado establecer unha relación entre os individuos adultos e o posterior recrutamento, a biomasa de peixes que se incorporan anualmente á poboación. Estabilidade aproveitada por croatas e especialmente italianos, que buscaron no Cantábrico as colleitas perdidas nas súas augas, introducindo a industria do anchoado (acciugai) a principios do século XX, incluíndo, xa que logo, Galicia, onde tamén asentaron estes novos «fomentadores do levante».

Certo é que esa estabilidade comezou a declinar cara a finais do século XX, desembocando na crise e peche das pesqueiras acontecida entre 2005 e 2010. O bocarte recuperouse ao mesmo ritmo que os estudos científicos tiveron un pulo. Hoxe comprendemos mellor a súa dinámica, onde os individuos de mellor condición, unha combinación de tamaño e vitalidade, froito de condicións propicias ambientais para transformar a maior dispoñibilidade de alimento en crecemento vexetativo e capacidade reprodutiva, actúan como verdadeiros transmisores e colonizadores de novos praceres. Pois esta poboación fornece a súa diversidade xenética a poboacións tan afastadas como a do Golfo de Cádiz. Un auténtico manancial que reverdece aos stocks do seu arredor.

No Golfo de Biscaia os pequenos bocartes localízanse ben afastados da costa, sempre a rentes da superficie, onde medran paseniño durante o verano para logo, ao chegar o outono, buscar acubillo en zonas costeiras, xunto cos seus proxenitores, para incrementar o potencial reprodutivo da poboación e, se a invernía non é dura, arrancar de novo o ciclo na primavera, cos adultos máis ben agregados durante á posta, avanzando cara a nós. Unha costeira que agardamos recupere a estabilidade de outrora e que complemente ás colleitas de sardiña que seica tamén tenden a recuperar os niveis históricos.

Por Pablo Carrera Investigador do IEO de actualmente director do Centro Oceanográfico de Vigo

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Apuntamentos sobre a costeira do bocarte