Amor á negra sombra da política

Siro
Siro PUNTADAS SEN FÍO

OPINIÓN

siro

13 feb 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Mañá, 14 de febreiro, San Valentín e o día dos namorados van quedar eclipsados polas importantísimas eleccións autonómicas en Catalunya; pero como eu penso con Campoamor que o amor é triste, pero triste e todo é o mellor que existe, exporei algunhas reflexións propias e alleas sobre a arte de amar no noso tempo. Aclaro que falo de amor, amor, coma o café, café; non do simple namoramento, cualificado por Ortega y Gasset de «imbecilidade transitoria». O amor, amor do que falo, é para Ortega «un feito pouco común e un sentimento que só certas almas poden chegar a sentir». Pois ben, para que ese amor medre na parella como unha flor ao bordo do abismo, débense dar tres condicións.

Primeira, os amantes teñen que ser e saberse igualmente libres. Non hai amor en quen canta: «Te vas porque yo quiero que te vayas./ A la hora que yo quiera te detengo./ Yo sé que mi cariño te hace falta,/ porque, quieras o no, yo soy tu dueño». Haino, ou pode habelo, en quen di: «Libre te quiero/ como arroyo que brinca/ de peña en peña,/ pero no mía». E remata: «Pero no mía,/ ni de Dios, ni de nadie,/ ni tuya siquiera». Son versos de García Calvo musicados e cantados por Amancio Prada, que moi ben poderían ser himno do feminismo; pero póñanse en masculino os posesivos, cando proceda, e serán válidos para todos os amantes.

A segunda é que os dous membros da parella deben admirarse, un pouco polo menos. Iso faraos sentirse afortunados, creará respecto entre eles e, sen deixar de ser amantes, serán tamén amigos.