Unha Galicia máis resiliente


Principiamos 2021 escaldados por un 2020 que non esqueceremos. Arelamos superar a pandemia temerosos da terceira onda. A vacina inxecta optimismo, pero non quita o medo ante os efectos sociais dun baixón económico sen precedentes. Agardamos que o rebote compense a caída e que o gran esforzo de solidariedade europea e nacional sirva para apuntalar e modernizar empresas e administracións.

Esperanzas, arelas e temores ante o que virá. Ulrich Beck definiu a sociedade do risco, na que medra a probabilidade de vernos sacudidos por situacións non xeradas por nós mesmos. Zygmunt Bauman falou da «modernidade líquida», como tempo no que estruturas relativamente estables dan paso á precariedade individual e á incerteza colectiva. Fronte ó risco, medible, cuantificable, a incerteza vén envolta en néboa e amplificada polo colapso ecolóxico (do que a crise climática é a manifestación máis destacada) e a disrupción tecnolóxica.

Os plans de Europa e do Goberno central buscan encarar ambos fenómenos corrixindo o erro austericida. O Goberno galego, alumno aplicado dese austericidio, actúa reactivamente, sen visión propia máis alá de comodíns falsos e nocivos: os problemas veñen de fóra e España róubanos. Nesas falacias conflúen agora dereita e nacionalismo omitindo unha realidade incómoda: a pesar de que Galicia recibiu durante décadas e segue a recibir solidariedade tanto do Estado como de Europa -neste caso 26.000 millóns en fondos europeos-, os nosos problemas medran.

 A incerteza afróntase cunha rede protectora pública, estratexia e resiliencia. Trinta e tres anos de autogoberno pola dereita erosionaron o público, sen estratexia de país nin outra resiliencia que a da sociedade civil. A política industrial, competencia exclusiva da Xunta, non existiu. Como exemplo, a fin das térmicas era previsible hai tempo, pero non houbo planificación para compensala, nin diversificación dunha economía que segue a depender dos motores tradicionais: Inditex e Citroën -fundamentalmente- máis unha pléiade de pemes, moitas en graves apuros.

 Antecedentes preocupantes cando en outubro a Xunta pasou de falar de sete «proxectos tractores» a falar de 108 só dez días despois. Alén da cifra, ninguén sabe en que consisten nin con que criterios se elixiron, se é que houbo algún. Nun mundo en cambio acelerado, cheo de incerteza e hipercompetitivo, a estratexia non pode consistir en improvisar. Galicia ten moito potencial. Desatalo precisa proactividade, moita máis resiliencia pública, usar eficazmente o noso elevado autogoberno e deixar de inventar culpas alleas.

Por Pablo Arangüena Vicesecretario xeral do PSdeG

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
13 votos
Comentarios

Unha Galicia máis resiliente