Cochos e cochiños para un conto de Nadal


Nos últimos anos as revistas do corazón informaron de que coñecidas familias da aristocracia española teñen cochos como mascotas e recordaron que cando Victoria Federica, filla de Elena de Borbón e Jaime de Marichalar, foi presentada en sociedade recibiu como regalo un cochiño envolto na bandeira de España. E tamén as bágoas de Eugenia Martínez de Irujo pola morte de Bacon, o cocho que adoptara de leitón e chegara a converterse nun exemplar xigantesco; e o desgusto-cabreo de Gunilla von Bismarck cando lle roubaron a Bonsai, «un cocho gordo e moi feo, pero como da familia», dixo ela. Para non ser menos, a aristocracia de Hollywood ten cochos como animais de compañía e os de George Clooney, Elsa Pataki, Miley Cyrus, David Beckham e Arnold Schwarzenegger protagonizaron páxinas da prensa rosa en todo o mundo. Semella moda recente, pero non é, que no século XVII as aristócratas da Baiona do País Vasco francés levaban baixo o brazo cadanseu leitonciño con lazos de cores e colares, e a condesa d´Aulnoy, que as viu ao viaxar a España, en 1679, comentouno nun libro delicioso. Por certo, aquelas damas sabían francés, pero entre elas falaban en euskera.

Eu coñecín a comezos dos 70 outro caso de convivencia familiar dun matrimonio e un cocho, pero sen glamour; que eran Matías, o xastre dun pequeno concello entre Ferrol e A Coruña, e Felisa, a súa dona. O xastre era o que se di «un boi de Belén», un home á boa fe que todo o confiaba á muller, lista como un allo, boa ama de casa e que axudaba á economía familiar facendo de pantaloneira en caso de apuro e criando galiñas, coellos e un cocho ao ano.

A desgraza entrou naquel fogar días despois que Felisa mercase na feira un cochiño pequeno, dos que alí din de raza louseña, que andaba atrás dela e comíalle na man coma un cadelo. Felisa sentiuse mal, meteuse na cama e xa non saíu máis que para o camposanto. A Matías veulle o mundo enriba. Como non tiña familia, desfíxose das galiñas e dos coellos por non poder atendelos, pero non deixou marchar o porquiño e a cantos lle preguntaban, respondíalles: «A este queríalle moito a miña defunta».

Doce anos viviron xuntos Matías e o cocho, e seica o xastre falaba ao animal talmente como a un cristián; e polas noites, despois da cea, mentres tomaba a última copa de augardente de herbas, contáballe as súas mágoas. Envelleceron xuntos e a roupa de confección trouxo malos tempos para o xastre. Matías xa non podía levarlle ao cocho mazarocas de maínzo, pero leváballe a palla que envolvía as botellas de coñac e lle gardaban nas tabernas da vila. E o cocho, cos ollos case cegos, fitábao agradecido como se aquela palla seca fose o mellor manxar do mundo. E cando un día o cocho non espertou, Matías chorou por el como se chora por un amigo e enterrouno nunha leira pequena que tiña a campo.

Algúns veciños pouco sensíbeis mofábanse e preguntábanlle por que non lle fixera velorio e se non ía darlle unhas misas; pero a min paréceme que con esta historia de Matías, Felisa e o cocho alguén co talento narrativo de Chejov ou Castelao podería escribir un fermoso conto de Nadal.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
31 votos
Comentarios

Cochos e cochiños para un conto de Nadal