A xustiza do revés


Neste país en que se abren informativos coa saída de prisión de cada preso de ETA excarcerado, se dedican horas de faladoiro aos beneficios penitenciarios dos políticos cataláns presos, e metros de papel ás palabras «pedir perdón», resulta curioso que sexa unha nota a rodapé a saída de prisión de Carlos García Juliá, militante ultradereitista e autor da matanza de Atocha en 1977 contra un grupo de avogados vencellados a CC.OO. Estivo só tres meses encarcerado trala extradición desde Brasil, onde foi prófugo vinte anos. Segundo o cómputo da Audiencia Nacional, faltábanlle aínda dez anos, pero fóronlle aplicados beneficios obtidos antes de fuxir do cárcere nos noventa. A resolución é da Audiencia de Ciudad Real, co beneplácito da fiscalía e da Audiencia Nacional, que obviaron que as fugas e as súas tentativas (en 1979 secuestrou o director do cárcere onde cumpría prisión preventiva) son motivos para anular os beneficios obtidos. A única vítima aínda viva daquel atentado, Alejandro Ruíz-Huerta, insiste en que o asasino xamais lle pediu perdón.

Poida que a esta España que selecciona tan ben a súa desmemoria lle pareza menor aquilo que xa só lembran como anécdota os contemporáneos e os que viron en Cuéntame unha versión descafeinada do que supuxo o terrorismo fascista nos anos da Transición, de cuxos barros mal lavados, por certo, proceden estes lodos que hoxe nos ensucian e que tamén ciscan porcallada sobre o sistema xudicial. É, unha vez máis, a xustiza do revés pola que o franquismo convencía de que os seus delitos non eran tales, pero que non haxa un escándalo público por isto demostra a eficacia da manipulación da memoria sobre os crimes do franquismo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
11 votos
Comentarios

A xustiza do revés