ÚLTIMAS HORAS - BLACK DAYS -
Suscríbete 1 año con el 50% de descuento
Quiero la oferta

Toque de queda: estamos en guerra?

OPINIÓN

Manuel Ángel Laya

27 oct 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Algúns aínda lembramos Os Resentidos a comezos dos noventa, cantando aquilo de «sitio distinto, estamos en guerra!», que facía parte do himno da República do Sitio Distinto. Case trinta anos despois estamos a vivir unha situación pandémica que pon a proba a capacidade do Estado de dereito para xestionar unha crise sanitaria, con precedentes lonxanos na gripe española de 1918-20.

Medidas como a restrición de mobilidade nocturna impostas o domingo polo Goberno central, incluídas no estado de alarma, son quizais aconsellábeis dende o punto de vista sanitario. Mais o termo que xa se xeneralizou, toque de queda, na prensa de todas as cores -que non nas institucións- é unha mostra máis da retórica bélica que constituíu xa dende mediados de marzo un sinal diferencial da xestión da loita contra do covid-19 por parte das autoridades españolas. Mais o que daquela viña ser unha estratexia subliminar para concienciar a poboación para seguir as normas, procurando unha causa común de derrotar un inimigo difuso e omnipresente, o virus (chinés, para algúns, por tanto estranxeiro), agora parécese converter, nun efecto bumerán, nun termo evocador doutras realidades, que talvez se volva contra da propia medida.

O termo toque de queda ten abofé connotacións sinistras: golpes militares, estados de excepción, retagardas dunha sociedade en guerra. Trae á mente imaxes de tropas patrullando as rúas, detencións e mesmo execucións de cidadáns que ousan saír da casa logo da hora permitida… Para uns poden evocar o golpe de estado do 23-F, para outros máis (a maioría) videoxogos e películas de ficción. Para quen vivisen as ditaduras sudamericanas dos anos setenta, secuestros impunes de persoas logo desaparecidas.